Statement by Women of Thailand Coalition for 67th CEDAW session

Statement by Women of Thailand Coalition for 67th CEDAW session

To the Committee for the Elimination of All Forms of Discrimination against Women

3 July 2017

Thank you, Madam Chair, for giving us the opportunity to address the Committee on behalf of the civil society organizations which are present here today.[1]

It has been 32 years since the Thailand ratified CEDAW. Since that time we have had 14 governments, both elected and self-appointed, yet the progress of ending discrimination against women has been very slow. I would like to take the opportunity to give you an overview of the situation on the rights of women, and  present our most urgent issues.

Overview:

Although the Thai 2016 Constitution and other  laws seem to provide for equal protections and benefits, in reality there are significant obstacles for women. Since the coup in May 2014,  our struggle for justice and equality has become even more difficult due to restrictions of freedoms and discrimination. Of particular concern is the situation of women human rights defenders especially those defending land and natural resource; women in violent conflict; indigenous women; migrant workers, sex workers, women in prison, women with disability and women who identify as LBTI.

The Thai government has introduced policies and projects that appear to be aimed at improving women’s development such as the Gender Equality Act (2015). However, many of these policies are weakened and overshadowed by the use of special legislations such as Martial Law, Article 44, and other National Council for Peace and Order decrees which impede women’s basic human rights and freedoms.

Women, especially indigenous women are the key carers of the land and natural resources. According to the 2016 Constitution Section 77 those impacted by policy must be consulted in the planning process. However women have not been consulted on the Master Forestry Plan 2015; NCPO Order 64 – 66; or the Mining Act 2016. The zoning of national parks and world heritage sites that lie in indigenous lands has had devastating impact on the well-being of our communities, particularly for mothers. The Thai government has failed to acknowledge us as indigenous and has failed to address the intersectional discrimination that we experience by State and non State actors.

The  current environment prevents  access to justice and freedom from discrimination and does not comply with Thailand’s obligations under CEDAW.

The National Machinery

In order for us to achieve gender mainstreaming and end discrimination we need strong national mechanisms that promote and fulfill our rights.

Previously the Committee raised concerns that  moving the Office of National Commission of Women’s Affairs from the office of the Prime Minister to the Ministry of Social Development and Human Security may undermine the authority of the national machinery. We do not yet see that Thailand has taken the Committee’s concerns into consideration.

In 2013 the Thai Government upgraded the National Machinery to the Department of Women’s Affairs and Family Development. Since that time there have been serious concerns raised by CSO’s regarding issues of their capacity and performance.  Since 2015 the government has doubled the budget and increased staffing from about 250 to 700 people. However even after 2 years there still has been no concrete action taken on gender mainstreaming.

The Thai Women’s Empowerment Fund created to strengthen and develop gender equality is not accessible. It is also not clear how the fund is managed. The Department of Women’s Affairs and Family Development is not linked with the National Economic and Social Development Plan further weakening gender mainstreaming and making women invisible.

Access to Justice

The weak national machinery puts women at more risk and creates obstacles to access to justice. Of current urgency are policies that increase violence against women both directly and indirectly.

The Domestic Violence Victim Protection Act (2007) states clearly that it prioritizes the use of mediation in the face of violence against women. The Ministry of Social Development and Human Security is drafting a new Act “Protection of Family Member’s Security”.  The Act aims to strengthen the family as an institution.  Protection of the family as an institution is often in direct conflict with providing protection to individual family members especially women. It is of great concern that the Act also intends to give powers to local authorities and community leaders, mostly men to intervene in the family life especially promoting settlement.

The justice system for Malay Muslim women is complicated due to the adoption of both multicultural jurisprudence and a multicultural justice system. There is a lack of legal decisiveness. There is also a lack of strict enforcement of the Islamic Law on family and inheritance matters. The current justice system is a combination of the Justice Dato and the resolution of disputes concerning family and inheritance matters by the male only Provincial Islamic Committee plus the informal customary justice system managed by the community leaders. However this Islamic law has not been officially passed by Parliament. The practices enforce de jure and de facto discrimination against Muslim women in the areas of equal rights & responsibilities in marriage; polygamy; access to divorce; and violence against women. There have been no attempts made by the government to reform and review the contents, despite criticisms made by the local judges as well as academics on its lack of conformity with trends in law reform in some Muslim countries.

Women including trans-women who do sex work experience  human rights violations from police practices such as violent raids, detention and women in particular face entrapment based on manipulation of our sexual consent as a consequence of the Prostitution Act 1996 and Human Trafficking Act (2008). Entrapment and raids occur more than once a month with 19 incidents in the last 6 months affecting over 200 women.

Women Human Rights Defenders, especially those defending their community land and natural resources face arrest, judicial harassment, hate crimes and violence. These occur more often for women than men human rights defenders.

There is a lack of mechanisms and procedures that guarantee access to justice for women with disabilities and Indigenous women. Long standing stereotypes and stigma against indigenous women leads to collective punishment and accusations of crimes such as drug trafficking and encroachment.  In addition there is a lack of recognition of language and cultural difference within the justice system. The multiple discrimination  results in increased imprisonment and lack of redress for indigenous women. It is also a key factor in discrimination against Indigenous women in employment.

Migrant women workers are discriminated against in employment, health coverage and have fewer opportunities to access documentation under the law. The recent Royal Decree on Managing the Work of Aliens (2017) has increased the penalties for those employing undocumented migrant workers. The fear created has resulted in widespread dismissals even of documented migrant workers. It is well documented that women workers are the first to be dismissed in such situations therefore we predict women will be unfairly disadvantaged by the decree.

It is deeply concerning that the national security strategy serves to silence dissent, permit impunity and encourage corruption. This has contributed and amplified existing widespread discrimination and violence against women which is rooted in patriarchal attitudes.

Thank you for your attention.

 

[1] Women’s Network for the Advancement and Peace

Foundation for Women (FFW)

Indigenous Women’s Network of Thailand (IWNT)

Asia Indigenous People Pact (AIPP)

Empower Foundation

Thailand Representative of Protection International

The Southern Peasant Federation for Thailand (SPFT)

Anti-gold mining Khon Rak Bankerd

Cross Cultural Foundation

Togetherness for Equality and Action (TEA Group)

PATANI Working Group for Monitoring of International Mechanisms

 

 

Advertisements

แถลงการณ์โดยเครือข่ายผู้หญิงภาคประชาสังคมที่เข้าร่วมประชุมอนุสัญญาว่าด้วยการขจัดการเลือกปฏิบัติต่อสตรีในทุกรูปแบบ สมัยที่ 67

แถลงการณ์โดยเครือข่ายผู้หญิงภาคประชาสังคมที่เข้าร่วมประชุมอนุสัญญาว่าด้วยการขจัดการเลือกปฏิบัติต่อสตรีในทุกรูปแบบ สมัยที่ 67

ถึงคณะกรรมการว่าด้วยการขจัดการเลือกปฏิบัติต่อสตรีในทุกรูปแบบ

วันที่ 3 กรกฎาคม 2560

กราบขอบคุณท่านประธานที่ให้โอกาสเราได้กล่าวกับคณะกรรมการฯ ในนามขององค์กรภาคประชาสังคมที่อยู่ ณ ที่นี้ เป็นเวลากว่า 32 ปี นับตั้งแต่ที่ประเทศไทยให้สัตยาบันกับอนุสัญญาว่าด้วยการขจัดการเลือกปฏิบัติต่อสตรีในทุกรูปแบบ ตั้งแต่เวลานั้น เรามีรัฐบาล 14 รัฐบาล ทั้งที่มาจากการเลือกตั้งของประชาชนและจากการแต่งตั้งตัวเอง แต่ความคืบหน้าในการยุติการเลือกปฏิบัติต่อผู้หญิงก็ยังล่าช้าอยู่มาก ดังนั้นพวกเราอยากจะใช้โอกาสนี้เพื่อแจงภาพรวมของสถานการณ์สิทธิมนุษยชนของผู้หญิงและนำเสนอประเด็นเร่งด่วนของเรา

ภาพรวม

แม้ว่ารัฐธรรมนูญฉบับ 2560  และกฎหมายอื่นที่มีอยู่อาจเขียนไว้เพื่อจะให้ความคุ้มครองและผลประโยชน์อย่างเท่าเทียมของผู้หญิง แต่ในความเป็นจริงแล้วผู้หญิงยังคงเผชิญกับอุปสรรคสำคัญต่างๆ ตั้งแต่การรัฐประหารในเดือนพฤษภาคมปี 2557 การต่อสู้เพื่อความยุติธรรมและความเท่าเทียมกันของผู้หญิงก็ยิ่งยากยิ่งขึ้นเนื่องจากการจำกัดสิทธิเสรีภาพและการเลือกปฏิบัติที่มีมากขึ้น เรามีความกังวลโดยเฉพาะคือสถานการณ์ของผู้หญิงนักปกป้องสิทธิมนุษยชน โดยเฉพาะผู้หญิงที่เรียกร้องสิทธิชุมชนของตนเองในเรื่องที่ดินและทรัพยากร ผู้หญิงที่อยู่ในสถานการณ์ความขัดแย้งทางอาวุธรุนแรง ผู้หญิงชนเผ่าพื้นเมืองในประเทศ แรงงานข้ามชาติหญิง   พนักงานบริการ  ผู้หญิงในเรือนจำ ผู้หญิงพิการ และผู้หญิงที่ระบุว่าเป็น LBTI

 รัฐบาลไทยได้เสนอนโยบายและโครงการที่มุ่งพัฒนาการพัฒนาสตรีอย่างพระราชบัญญัติความเสมอภาคทางเพศ (พ.ศ. 2558) อย่างไรก็ตามหลายนโยบายเหล่านี้ถูกลดหย่อนและถูกบดบังด้วยการใช้กฎหมายพิเศษ เช่นกฎอัยการศึก   มาตรา 44 ของรัฐธรรมนูญฉบับชั่วคราว  และคำสั่งและประกาศคสช.  ที่ขัดขวางสิทธิมนุษยชนและเสรีภาพขั้นพื้นฐานของผู้หญิง

ในประเทศไทย ผู้หญิงเป็นผู้ดูแลหลักในเรื่องที่ดินและทรัพยากรธรรมชาติ โดยเฉพาะผู้หญิงชนเผ่าพื้นเมืองและกลุ่มชาติพันธุ์ ตามรัฐธรรมนูญ 2016 มาตรา 77 ก่อนการตรากฎหมายทุกฉบับ รัฐพึงจัดให้มีการรับฟังความคิดเห็นของผู้เกี่ยวข้อง วิเคราะห์ ผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นจากกฎหมายอย่างรอบด้านและเป็นระบบ อย่างไรก็ตามผู้หญิงยังไม่ได้รับการปรึกษาเกี่ยวกับแผนแม่บทป่าไม้ปี 2559 และคำสั่งคสช. ที่  64 และ 66/2557; หรือพระราชบัญญัติการทำเหมืองแร่ 2559 การประกาศเขตอุทยานแห่งชาติและเขตมรดกโลกทางธรรมชาติในประเทศมีผลกระทบร้ายแรงต่อความเป็นอยู่ของชุมชนของชนเผ่าพื้นเมืองและกลุ่มชาติพันธุ์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับผู้ที่มีบทบาทเป็นแม่ อีกทั้งยังขาดการยอมรับจากรัฐบาลไทยในเรื่องของความเป็นชนพื้นเมืองและการปกป้องจากการเลือกปฏิบัติทางเพศโดยรัฐและผู้ที่มีส่วนได้เสียตที่ไม่ใช่รัฐ

สภาวะแวดล้อมปัจจุบันขัดขวางการเข้าถึงความยุติธรรมและเสรีภาพที่ปราศจากการเลือกปฏิบัติ อีกทั้งยังละเมิดพันธกรณีของไทยภายใต้อนุสัญญาว่าด้วยการขจัดการเลือกปฏิบัติต่อสตรีในทุกรูปแบบ

กลไกระดับชาติเรื่องผู้หญิง

เพื่อให้เราบรรลุเป้าหมายเรื่องสิทธิสตรีและยุติปัญหาการเลือกปฏิบัติ เราจำเป็นต้องมีกลไกระดับชาติที่เข้มแข็งเพื่อส่งเสริมและตอบสนองสิทธิขั้นพื้นฐานของผู้หญิง ก่อนหน้านี้คณะกรรมการว่าด้วยการขจัดการเลือกปฏิบัติต่อสตรีในทุกรูปแบบได้ตั้งข้อสังเกตว่าการย้ายสำนักงานคณะกรรมการกิจการผู้หญิงแห่งชาติออกจากสำนักนายกรัฐมนตรีไปยังกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์อาจเป็นการลดอำนาจของกลไกระดับชาติ และเราก็ยังไม่เห็นว่าประเทศไทยได้คำนึงถึงข้อกังวลของคณะกรรมการฯ ข้อนี้

ในปีพ. ศ. 2556 รัฐบาลไทยได้ปรับปรุงกลไกระดับชาติและมอบความรับผิดชอบให้แก่กรมกิจการสตรีและสถาบันครอบครัว ตั้งแต่นั้นมาภาคประชาสังคมได้แสดงความกังวลอย่างมากต่อเรื่องของความสามารถและการปฏิบัติงานของกรมกิจการสตรีฯ และในปี 2015 รัฐบาลได้เพิ่มงบประมาณเป็นสองเท่าและเพิ่มพนักงานจากประมาณ 250 คน ถึง 700 คน แต่อย่างไรก็ตาม ในปัจจุบันก็ยังไม่มีการดำเนินการอย่างเป็นรูปธรรมในการบูรณาการเพศสภาพ

กองทุนพัฒนาบทบาทสตรีที่จัดตั้งขึ้นเพื่อเสริมสร้างและพัฒนาความเท่าเทียมทางเพศนั้น ผู้หญิงไทยไม่สามารถเข้าถึงได้และยังไม่มีความชัดเจนในเรื่องของการจัดการกองทุน เนื่องจากกรมกิจการสตรีและสถาบันครอบครัวขาดความเชื่อมโยงกับแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ จึงส่งผลให้การบูรณาการเพศสภาพอ่อนแอนลงและทำให้ผู้หญิงมีสถานะคนไร้ตัวตน

การเข้าถึงความยุติธรรม

กลไกระดับชาติที่อ่อนแอทำให้ผู้หญิงมีความเสี่ยงมากขึ้นและสร้างอุปสรรคต่อการเข้าถึงความยุติธรรม ปัญหาเร่งด่วนในปัจจุบันคือนโยบายที่เพิ่มความรุนแรงต่อผู้หญิงทั้งทางตรงและทางอ้อม พระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ถูกกระทำด้วยความรุนแรงในครอบครัว (2007) ระบุไว้อย่างชัดเจนว่าได้จัดลำดับความสำคัญของการใช้การไกล่เกลี่ยในการเผชิญกับความรุนแรงต่อผู้หญิง กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์กำลังร่างพระราชบัญญัติคุ้มครองสวัสดิภาพบุคคลในครอบครัว ซึ่งมีวัตถุประสงค์ในการเสริมสร้างครอบครัวให้เป็นสถาบัน แต่การปกป้องครอบครัวเชิงสถาบันมักก่อความขัดแย้งโดยตรงต่อการคุ้มครองสมาชิกครอบครัวทุกคนโดยเฉพาะผู้หญิง  พระราชบัญญัติฉบับนี้มีความสำคัญและมีเจตนาที่จะให้อำนาจแก่เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นและผู้นำชุมชนซึ่งโดยส่วนใหญ่เป็นผู้ชาย ในการจะเข้าไปแทรกแซงชีวิตครอบครัวโดยเฉพาะเรื่องของการไกล่เกลี่ย

ระบบยุติธรรมสำหรับผู้หญิงมลายูมุสลิมมีความซับซ้อน เนื่องจากมีการใช้หลักระบบยุติธรรมพหุลักษณ์ทางกฎหมายและระบบความยุติธรรมทางวัฒนธรรมทำให้ขาดความชัดเจนในการบังคับใช้กฎหมายอิสลามในการเข้าถึงความยุติธรรม ที่เกี่ยวกับความรุนแรงในครอบครัวและในประเด็นที่เกี่ยวข้องกับครอบครัวและมรดก ระบบยุติธรรมทางแพ่งในปัจจุบันใช้กระบวนพิจารณาโดยองค์คณะผู้พิพากษาโดยรับฟังความเห็นจากดาโต๊ะยุติธรรมซึ่งหนึ่งในคุณสมบัติต้องเป็นผู้รู้ศาสนาเพศชายเท่านั้น                ในระดับจังหวัดคณะกรรมการอิสลามจังหวัดมีส่วนกำหนดระบบกฎหมายจารีตประเพณีทางการซึ่งได้รับการจัดการโดยผู้นำชุมชนที่เป็นชาย   ผู้หญิงมุสลิมในพื้นที่ที่มักถูกเลือกปฏิบัติในทางนิตินัยและพฤตินัยส่งผลต่อสิทธิเท่าเทียมกันและความรับผิดชอบอันเนื่องมาจากการแต่งงาน การหย่าร้าง; และความรุนแรงต่อผู้หญิง รัฐบาลไม่ได้พยายามที่จะปฏิรูปและทบทวนเนื้อหาแม้ว่าจะมีการวิพากษ์วิจารณ์จากผู้พิพากษาในท้องถิ่นรวมทั้งนักวิชาการเกี่ยวกับการไม่ปฎิรูปกฎหมายอิสลาม  ครอบครัวและมรดกที่กำลังถูกปฏิรูปในประเทศมุสลิมอื่นๆ

พนักงานบริการผู้หญิงซึ่งรวมถึงผพนักงานบริการหญิงข้ามเพศที่ทำงานบริการมักมีประสบการณ์ถูกละเมิดสิทธิมนุษยชนจากการปฏิบัติหน้าที่ของตำรวจเช่นการบุกทลาย การควบคุมตัว การล่อซื้อโดยเฉพาะ ซึ่งเป็นผลมาจากการบังคับใช้พระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการค้าประเวณี พ.ศ. 2539 และพระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการค้ามนุษย์ พ.ศ. 2551 การล่อซื้อและการบุกจับเกิดขึ้นมากกว่าหนึ่งครั้งต่อเดือน ภายในระยะเวลาหกเดือนที่ผ่านมา เกิดเหตุการณ์กว่า 19 เหตุการณ์ ส่งผลกระทบต่อผู้หญิงมากกว่า200 คน

ผู้หญิงนักปกป้องสิทธิมนุษยชน โดยเฉพาะผู้ที่เรียกร้องสิทธิชุมชนของตนเองในเรื่องที่ดินและทรัพยากร ถูกจับกุม ถูกฟ้องร้องคดี ถูกการกระทำที่เป็นอาชญากรรมที่เกิดจากความเกลียดชังและความรุนแรง เหตุการณ์เหล่านี้เกิดขึ้นต่อผู้หญิงบ่อยกว่าผู้ชายที่เป็นนักปกป้องสิทธิมนุษยชน

ผู้หญิงพิการและผู้หญิงชนเผ่าพื้นเมืองและกลุ่มชาติพันธ์ยังขาดซึ่งกลไกลและกระบวนการที่รับรองการเข้าถึงความยุติธรรมของพวกเธอ การเหมารวมและการสร้างภาพพจน์ในแง่ลบต่อผู้หญิงชนเผ่าพื้นเมืองและกลุ่มชาติพันธ์นำไปสู่การลงโทษและการกล่าวหาพวกเธอในอาชญากรรมบางประเภทเช่น การค้ายาเสพติด การค้ามนุษย์ และการบุกรุกที่ดิน รวมทั้งการไม่ยอมรับซึ่งภาษาและวัฒนธรรมท้องถิ่นที่แตกต่างจากระบบยุติธรรมปกติ การเลือกปฏิบัติซ้ำซ้อนส่งผลให้จำนวนของผู้หญิงชนเผ่าพื้นเมืองและกลุ่มชาติพันธ์ถูกควบคุมตัว ถูกตัดสินลงโทษโดยไม่มีการชดเชยเยียวยามากขึ้น และยังมีการเลือกปฏิบัติต่อผู้หญิงชนเผ่าพื้นเมืองและกลุ่มชาติพันธ์เรื่องสิทธิการจ้างงานของพวกเธอ

แรงงานข้ามชาติผู้หญิงถูกเลือกปฏิบัติในเรื่องการจ้างงาน การเข้าถึงระบบสาธารณสุขและโอกาสในการได้รับจดทะเบียนการจ้างงานที่ถูกต้องตามกฎหมาย พระราชกำหนดการบริหารจัดการแรงงานต่างด้าว พ.ศ. 2560 เพิ่มบทลงโทษของการจ้างงานของผู้ที่ไม่มีใบอนุญาตทำงาน ความหวาดกลัวเกิดขึ้นจากการที่มีการเลิกจ้างแรงงานข้ามชาติ มีการรายงานว่าผู้หญิงแรงงานข้ามชาติมักเป็นผู้ที่ถูกเลิกจ้างเป็นคนแรก ดังนั้นเราคาดการว่าผู้หญิงจะได้รับการปฏิบัติที่ไม่เป็นธรรมอันเป็นผลจากการบังคับใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้

เรามีความห่วงกังวลอย่างมากว่ารัฐใช้ยุทธศาตร์ด้านความมั่นคงแห่งชาติในการควบคุมสิทธิเสรีภาพในการแสดงออกของผู้หญิงและผู้คนในสังคม ประกอบกับวัฒนธรรมไม่นำคนผิดมาลงโทษที่มีอยู่แล้วและระบบที่สนับสนุนให้มีการทุจริตคอรับชั่น โดยวิธีการเหล่านี้นำไปสู่การเลือกปฏิบัติและความรุนแรงต่อผู้หญิงที่มีอยู่เดิมให้ขยายวงกว้างมากขึ้น ซึ่งเป็นระบบที่มีผู้ชายเป็นใหญ่และรากลึกอยู่ในสังคมไทย

ขอบคุณค่ะ

 

เครือข่ายสตรีเพื่อความก้าวหน้าและสันติภาพ

มูลนิธิผู้หญิง(FFW)

เครือข่ายสตรีไทยพื้นเมือง (IWNT)

องค์กรชาวพื้นเมืองในเอเชีย (AIPP)

มูลนิธิ Empower

โพรเทคชั่น อินเตอร์เนชั่ลนัล

สหพันธ์เกษตกรภาคใต้ (SPFT)

กลุ่มรักาบ้านเกิด ต่อต้านเหมืองทองคำ จังหวัดเลย

มูลนิธิผสานวัฒนธรรม

Togetherness for Equality and Action (TEA Group)

PATANI Working Group for Monitoring of International Mechanisms

 

แถลงการณ์ฉบับภาษาไทย

CrCF Goes Geneva: the Storm before the Storm

It’s 1 am in Thailand and we are still editing our oral statement for the CEDAW Committee over here.

The workshop with IWRAW has been significantly useful for all of us CSO representatives, as we are given with the must-know information before the upcoming meetings. Do not hate me if I cannot reveal what kind of the “must-know” information that is.

Processed with VSCO with c1 preset
Admittedly, it’s never an easy task to work under pressure, especially in a big group of people with diverse backgrounds, but it has created such an atmosphere of strong solidarity, resistance and hope. This atmosphere enables the work of human rights, not only in Thailand but in anywhere around the world, and what I can do is to soak up everything like a sponge.
CEDAW sessions give a public, participatory and safe space for women to make their voices heard, thus we are trying our best to cover all aspects of the concerns in relation to the situation on rights of women in Thailand. So stay tuned because our oral statement will be published in English and Thai (provided that I am done with the translation by tomorrow…no pressure at all)

Processed with VSCO with c1 preset

Processed with VSCO with c1 preset

Good night Thailand!