IMG_0045-1

12-03-2016 Statement 12 years Somchai neelaphaijit- Thai -eng

Thai version is below.

CrCF Public Statement

The 12th Anniversary of the Enforced Disappearance of Attorney Somchai Neelapaijit:

All enforced disappearance cases have not been promptly investigated

 For immediate release on 12 March 2016

 

Today marks the 12-year anniversary of the enforced disappearance of prominent human rights lawyer, Mr. Somchai Neelaphaijit, on 12 March 2004. The evidence suggested the involvement of more than five police officers in his disappearance.  His family has been campaigning to bring the perpetrators to justice.

 

The public prosecutor of the Department of Special Litigation’s Division 6 indicted five police officers at the Criminal Court including Pol Major Ngern Thongsukand, Pol Major Sinchai Nimpunyakampong, Pol Sergeant Major Chaiweng Paduang, Pol Sergeant Rundorn Sithiket and Pol Lieutenant Colonel Chadchai Liamsanguan in the Black Case no. 1952/2547 for gang robbery and coercion. The accused were indicted with these more minor crimes, in part, because Thailand does not have a specific law criminalizing enforced disappearance. The Lower Court also allowed the family to act as co-plaintiffs in the case.

 

The Appeals Court, however, overturned the verdict of the Lower Court allowing Mr. Somchai’s wife and family to act as co-plaintiffs, which was recently confirmed by the Supreme Court. Both Higher Courts reasoned that the application to be co-plaintiffs failed to meet the requirements of section 5(2) of the Criminal Procedure Act. They held that it had not been proven that Mr. Somchai had been injured or fatally harmed such that he is unable to act on his own behalf, even though the Civil Court earlier ruled that Mr. Somchai is a “disappeared person”.

 

According to Article 61 of the Civil and Commercial Code, when a person is adjudged to have disappeared, it is assumed that the person has died legally.  The order of the Civil Court declaring Mr. Somchai a “disappeared person” remains effective and has never been rescinded. The failure of the criminal proceedings to bring to justice the perpetrators is partly due to: the fact there is no specific law to criminalize enforced disappearance, the way the law was narrowly interpreted, and the lack of independence and professionalism of the Royal Thai Police in the investigation.  This clearly demonstrats the perpetuation of a culture of impunity among state officers and, given how the culture is so entrenched in society, the justice system has completely failed to address the issue.

 

The Cross Cultural Foundation (CrCF) is a human rights organization working to advocate for access to justice and human rights protection.  Cases of enforced disappearance continue to happen in Thailand along with secret detention. State agencies and independent organizations have failed to investigate these cases effectively which has led to delays and perpetrators not being brought to justice.  No attempts have been made to effectively establish the truth and to shed light on the fate or whereabouts of these disappeared persons.

 

For example, on 4 December 2015, Mr. Natthaphong Sikhachot, 19 years-old, was forcibly taken from his home in Muang District, Chachoengsao. Reportedly, four young men who claimed to be narcotic suppression police officers from Chachoengsao raided the house of Mr. Natthaphong Sikhachot and took him away without charging him and without providing his family with any further information. For more than three months already, Mr. Natthaphong has been made disappeared and the investigation has borne no fruit as to his fate or whereabouts.

In the Southern Border Provinces, on 24 January 2016, it was reported that three young men abducted Mr. Fadel Sohman, 28 years, and shoved him into a black car in the parking lot of a private school in Khok Po District, Pattani. Mr. Fadel was acquitted in a security related case by the Pattani Provincial Court in 2010. His disappearance was reported to the local police over two months ago, but there has been no progress and his fate or whereabouts are still unknown. The abduction of Mr. Fadel in broad daylight in a public space has caused much fear among the local people who feel gravely concerned about their safety.

On 17 April 2014, Mr. Pholachi Rakchongcharoen, also known as Billy, a Karen human rights defender, was apprehended by the Chief of the Kang Krachan National Park, Petchaburi, for possessing honey collected from the forest, a violation against the National Park Act.  According to the findings of the police investigation, “Billy was not released”. The investigation by the Office of Public Sector Anti-Corruption Commission (PACC) simply focused on offences related to Article 157 of the Penal Code (malfeasance in office) and is not proportionate to the gravity of the offence, including the possible enforced disappearance of Mr. Pholachi and the fact that his fate and whereabouts have been unknown for nearly two years.

 

The Cross Cultural Foundation (CrCF) makes the following recommendations to the Thai government and concerned authorities:

 

  1. The Royal Thai Police Commissioner who is directly in charge of all criminal investigations is obliged to act and examine information seriously and promptly if there is a credible allegation that a person has been disappeared and should make an effort to investigate the allegation to shed light on the whereabouts of the disappeared. This should be done regardless if the act was allegedly carried out by a government officer or another person. A rigorous effort by the authorities to receive the complaint and investigate the case will help act as a deterrent against the act of enforced disappearance. The act of enforced disappearance is one of the most heinous crimes and it warrants a prompt, independent and effective criminal investigation.
  2. The government and the Ministry of Justice should accelerate efforts to enact the Draft Prevention and Suppression of Torture and Enforced Disappearance Act in compliance with international standards. The act of enforced disappearance must be criminalized and the government should ratify the International Convention for the Protection of All Persons from Enforced Disappearance without delay. This will set a legal precedent in Thailand as promised including before the international community and the UN.
  3. All regulations and directives providing for secret detention, detention in undisclosed locations and detention without bringing a person before the court must be repealed. This includes the detention provided for by NCPO Order no. 3/2558, the seven-day detention provided for under Martial Law, the 30-day detention provided for under the Emergency Decree, and the three-day detention provided for under the Narcotic Suppression Act, among others. When facts can be established that the act of enforced disappearance has occurred including the arrest, detention, abduction or any other form of deprivation of liberty by agents of the State or by persons or groups of persons acting with the authorization, support or acquiescence of the State, followed by a refusal to acknowledge the deprivation of liberty or by concealment of the fate or whereabouts of the disappeared person, which place such a person outside the protection of the law, a criminal investigation and disciplinary action should be initiated to ensure justice – since an act of enforced disappearance is a most serious human rights violation per the obligations prescribed in the International Convention for the Protection of All Persons from Enforced Disappearance, enforced disappearance is prohibited in all circumstances and all times against any person.

 

For more information, please contact Pornpen Khongkachonkiet Tel. 02-6934939

 

 

 

 

แถลงการณ์ 12 ปีทนายสมชาย

ประเทศไทยยังมีคนถูกบังคับให้สูญหายโดยไร้การสืบสวนสอบสวนอย่างเร่งด่วน

 

เผยแพร่วันที่ 12 มีนาคม 2559

 

วันนี้เป็นวันครบรอบ 12 ปีที่นายสมชาย นีละไพจิตร นักเคลื่อนไหวด้านสิทธิมนุษยชนที่ถูกบังคับให้สูญหายเมื่อวันที่ 12 มีนาคม 2547 โดยมีพยานหลักฐานที่ชัดเจนแสดงให้เห็นว่ามีเจ้าหน้าที่ตำรวจมากกว่า 5 คนเกี่ยวข้องกับการหายตัวไปครั้งนั้น และครอบครัวของนายสมชาย ยังคงพยายามแสวงหาความยุติธรรมมเพื่อเอาผู้กระทำผิดมาลงโทษ  ต่อมาพนักงานอัยการฝ่ายคดีอาญาพิเศษ 6 ได้เป็นโจทก์ฟ้องเจ้าพนักงานตำรวจรวม 5 นายได้แก่ พ.ต.ต.เงิน ทองสุก พ.ต.ท.สินชัย นิ่มปุญญกำพงษ์ จ.ส.ต.ชัยเวง พาด้วง ส.ต.อ.รันดร สิทธิเขต และ พ.ต.ท.ชัดชัย เลี่ยมสงวน ต่อศาลอาญาเป็นคดีหมายเลขดำที่ 1952/2547  ในความผิดฐานร่วมกันปล้นทรัพย์โดยใช้ยานพาหนะและร่วมกันข่มขืนใจผู้อื่นโดยทำให้กลัวว่าจะทำให้เกิดอันตรายต่อชีวิต ร่างกาย เสรีภาพโดยใช้กำลังประทุษร้าย เพื่อให้กระทำการหรือไม่กระทำการใด ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 390 และ 391 เพราะเหตุประเทศไทยยังไม่มีความผิดฐานบังคับให้บุคคลสูญหายโดยตรง จึงต้องฟ้องในฐานความผิดอาญาอื่น และศาลชั้นต้นได้อนุญาตให้ครอบครัวผู้เสียหายเข้าเป็นโจทก์กับอัยการได้

ต่อมาศาลอุทธรณ์พิพากษากลับคำสั่งศาลชั้นต้นที่ให้อนุญาตให้ภรรยาของนายสมชายเข้าเป็นโจทก์กับพนักงานอัยการและศาลฎีกาพิพากษายืน โดยทั้งสองศาลให้เหตุผลว่าคำร้องขอเข้าเป็นโจทก์ไม่ครบองค์ประกอบตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 5 (2) กล่าวคือภรรยาและบุตรไม่สามารถแสดงให้เห็นได้ว่านายสมชายได้ถูกทำร้ายจนถึงแก่ความตายตายหรือบาดเจ็บจนไม่สามารถเข้าเป็นโจทก์ร่วมเองได้ แม้ว่าศาลแพ่งจะได้มีคำสั่งให้นายสมชายเป็นบุคคลสาบสูญแล้วก็ตาม ทั้งนี้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 61 เมื่อบุคคลใดถูกสั่งให้เป็นคนสาบสูญ  กฎหมายให้สันนิษฐานว่าบุคคลนั้นได้ถึงแก่ความตายทางกฎหมายแล้ว และคำสั่งของศาลแพ่งที่ให้นายสมชายเป็นคนสาบสูญนั้นยังคงอยู่และไม่มีการขอเพิกถอนแต่อย่างใด ประเด็นที่ญาติของนายสมชายไม่สามารถเข้าเป็นโจทก์ร่วมได้ แสดงให้เห็นถึงความล้มเหลวของกระบวนการยุติธรรมในการนำคนผิดมาลงโทษอย่างสิ้นเชิงโดยส่วนสำคัญของปัญหาคคือการขาดซึ่งกฎหมายอาญาที่กำหนดว่าการบังคับให้บุคคลหายสาบสูญหรืออุ้มหายเป็นความผิดทางอาญา และการตีความกฎหมายอย่างแคบไปในทางจำกัดสิทธิของญาติในการเข้าเข้าเป็นโจทก์ร่วมของศาลลทำให้สิทธิในการเข้าถึงความยุติธรรมของผู้เสียหายไม่ได้รับการยอมรับนับถือ ยิ่งไปกว่านั้น การบังคับให้บุคคลสูญหาย รวมทั้งในกรณีของนายสมชาย นีละไพจิตร  เป็นการกระทำโดยเจ้าหน้าที่รัฐ หรือเป็นอาชญากรรมโดยรัฐ ความล้มเหลว ขาดความเป็นอิสระและความเป็นมืออาชีพในสืบสวนสอบสวนโดยสำนักงานตำรวจแห่งชาติ จนนำมาซึ่งการนำเสนอพยานหลักฐานสำคัญที่ขาดน้ำหนักน่าเชื่อถือยังแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าวัฒนธรรมที่ผู้กระทำผิดที่มีอิทธิพลหรือที่เป็นเจ้าหน้าที่รัฐลอยนวลพ้นผิด ยังเกาะกินสังคมไทยอย่างเหนียวแน่น และกระบวนการยุติธรรมล้มเหลวในการจัดการกับปัญหาดังกล่าวอย่างสิ้นเชิง

มูลนิธิผสานวัฒนธรรม เป็นองค์กรเอกชนด้านสิทธิมนุษยชนได้ดำเนินโครงการเข้าถึงความยุติธรรมและการคุ้มครองทางด้านสิทธิมนุษยชนยังคงได้รับข้อเท็จจริงว่าการบังคับให้บุคคลสูญหายยังคงเกิดขึ้นในประเทศไทยรวมทั้งการควบคุมตัวลับอย่างต่อเนื่อง และการสืบสวนสอบสวนของหน่วยงานรัฐและองค์การอิสระกลับล้มเหลว ล่าช้า ไร้ประสิทธิภาพไม่เกิดผลในการนำคนผิดมาลงโทษ  อีกทั้งไม่สามารถแสวงหาข้อเท็จจริงให้ญาติเพื่อคลี่คลายชะตากรรมของบุคคลที่ถูกบังคับให้หายไป เช่น เมื่อวันที่ 4 ธันวาคม 2558 เกิดเหตุกรณีนายณัฐพงศ์ ศรีคะโชติ อายุ 19 ปี ถูกอุ้มหายไปจากบ้านพัก อ.เมือง จ.ฉะเชิงเทรา จากกรณีเหตุการณ์มีกลุ่มชายฉกรรจ์ 4 คน อ้างเป็นตำรวจปราบปรามยาเสพติดจังหวัดฉะเชิงเทรา บุกเข้ามาจับกุมนายณัฐพงศ์ ศรีคะโชติ หรืออาร์ม อายุ 19 ปีไปจากบ้านพัก อ.เมือง จังหวัดฉะเชิงเทรา โดยไม่ได้แจ้งข้อกล่าวหา และรายละเอียดกับทางครอบครัวก่อนที่นายณัฐพงศ์จะหายไปอย่างไร้ร่องรอยปัจจุบันเป็นระยะเวลากว่า 3 เดือนการสืบสวนสอบสวนยังไม่สามารถคลี่คลายความจริงให้กับญาติเพื่อให้ทราบชะตากรรมของเยาวชนคนนี้

ในพื้นที่จังหวัดชายแดนใต้ เมื่อวันที่ 24 มกราคม 2559 มีรายงานว่าชายฉกรรจ์จำนวน3 คนจับนายฟาเดล เสาะหมานอายุ 28 ปี บังคับขึ้นรถยนต์สีดำคันหนึ่งจากบริเวณลานจอดรถของโรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่งในพื้นที่อำเภอโคกโพธิ์ จังหวัดปัตตานี นายฟาเดลเป็นอดีตผู้ต้องขังคดีความมั่นคงที่ศาลจังหวัดปัตตานีได้ตัดสินยกฟ้องในคดีความมั่นคงตั้งแต่ปี 2553 ปัจจุบันเป็นระยะเวลา 2 เดือนกว่าแล้วเจ้าหน้าที่ตำรวจในพื้นที่ได้รับเรื่องร้องเรียนคนหาย แต่การสืบสวนสอบสวนยังไม่เป็นผล ปัจจุบันยังไม่ทราบชะตากรรม หากแต่สถานการณ์การบุกอุ้มตัวนายฟาเดลที่เกิดขึ้นอย่างอุกอาจในเวลากลางวันในโรงเรียนที่เป็นพื้นที่สาธารณะก่อให้เกิดความหวาดกลัวในหมู่ประชาชนในพื้นที่ในเรื่องความปลอดภัย

เมื่อวันที่ 17 เมษายน 2557 นายบิลลี่ พอละจี รักจงเจริญนักกิจกรรมชาวกระเหรี่ยงได้ถูกหัวหน้าอุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน จังหวัดเพชรบุรีจับกุมในข้อหามีน้ำผึ้งจำนวนหนึ่งซึ่งเป็นของป่าไว้ในครอบครองมีความผิดตามพรบ.อุทยานแห่งชาติ อย่างไรก็ดีมีข้อเท็จจริงจากการสืบสวนสอบสวนของเจ้าหน้าที่ตำรวจที่รับผิดชอบคดีว่า “ไม่มีการปล่อยตัวนายบิลลี่จริง” การสืบสวนสอบสวนยังคงจำกัดแต่เพียงการกระทำความผิดตามมาตรา 157 โดยคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตในภาครัฐยังไม่สมสัดส่วนของข้อกล่าวหาที่ว่านายพอละจีถูกบังคับให้สูญหายโดยมีการจับกุมควบคุมตัวและปกปิดชะตากรรมตลอดระยะเวลาเกือบสองปีที่ผ่านมา

มูลนิธิผสานวัฒนธรรมขอเสนอให้รัฐบาลไทยและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องดำเนินการดังนี้

  1. ขอให้ผู้บังคับบัญชาการตำรวจแห่งชาติที่มีหน้าที่โดยตรงในการสืบสวนสอบสวนคดีอาญาทั้งปวงต้องดำเนินการให้มีตรวจสอบอย่างจริงจังและอย่างเร่งด่วนในกรณีที่มีข้อมูลเชื่อว่ามีบุคคลใดก็ตามมีเรื่องร้องเรียนว่าถูกทำให้หายตัวไปเพื่อคลี่คลายคดีร้องเรียนและสืบสวนสอบสวนจนทราบชะตากรรม โดยไม่ต้องคำนึงว่าจะเป็นการกระทำของเจ้าหน้าที่รัฐหรือบุคคลอื่น  เนื่องจากมาตรการที่จริงจังของเจ้าหน้าที่รัฐที่รับเรื่องร้องเรียนจะเป็นมาตรการที่ป้องปรามการบังคับให้บุคคลสูญหายรายต่อๆไป  การบังคับให้บุคคลสูญหายเป็นอาชญกรรมที่ร้ายแรงที่สุดจึงต้องมีการสืบสวนสอบสวนอย่างคดีอาญาสำคัญโดยพลัน อย่างจริงจัง อิสระ เป็นมืออาชีพ
  2. ขอให้รัฐบาลและกระทรวงยุติธรรมเร่งดำเนินการจัดทำให้ร่างพรบ.การป้องกันและปราบปรามการทรมานและการบังคับให้บุคคลสูญหายให้สอดคล้องกับหลักการสากล โดยกำหนดให้การบังคับให้บุคคลสูญหายเป็นความผิดทางอาญาและให้สัตยาบันในอนุสัญญาการคุ้มครองบุคคลไม่ให้มีการบังคับสูญหายขององค์การสหประชาชาติโดยไม่ชักช้า เพื่อสร้างมาตรฐานทางกฎหมายอาญาในประเทศโดยเร็วตามที่ได้ให้คำมั่นไว้กับประชาคมระหว่างประเทศและในระหว่างการทบทวนรายงานสิทธิมนุษยชนต่อองค์กรสหประชาชาติ
  3. ขอให้ยกเลิก ระเบียบ กฎ ที่เอื้อให้มีการควบคุมตัวลับ การควบคุมตัวโดยไม่เปิดเผยสถานที่ควบคุมตัวหรือโดยไม่มีการนำตัวไปศาล เช่น การควบคุมตัวตามคำสั่ง คสช.  3/  2558 และการควบคุมตัวตามกฎอัยการศึกจำนวน 7 วัน  การควบคุมตัวตามตามพรก.ฉุกเฉิน 30 วัน การควบคุมตามพรบ.ปราบปรามยาเสพติดจำนวน 3 วัน เป็นต้น และเมื่อปรากฏว่ามีข้อเท็จจริงที่เชื่อได้ว่า การบังคับบุคคลให้สูญหาย ได้แก่ การจับ ควบคุมตัว ลักพาตัว หรือวิธีการอื่นใดในการทำให้บุคคลสูญเสียอิสรภาพ กระทำโดยตัวแทนของรัฐ บุคคลหรือกลุ่มบุคคลโดยการอนุญาต การสนับสนุน หรือ การรู้เห็นเป็นใจจากรัฐ และรัฐปฏิเสธการกระทำนั้น หรือโดยปกปิดชะตากรรม หรือสถานที่อยู่ของบุคคลนั้น ทำให้บุคคลนั้นต้องตกอยู่ภายนอกความคุ้มครองของกฎหมาย   ขอให้มีการดำเนินการทั้งทางอาญาและทางวินัยต่อเจ้าหน้าที่ที่กระทำด้วยอย่างเป็นธรรม

อนึ่งการบังคับให้บุคคลสูญหายหรือการอุ้มหายเป็นการละเมิดสิทธิมนุษยชนอย่างร้ายแรง ตามพันธกรณีภายใต้อนุสัญญาระหว่างประเทศว่าด้วยการคุ้มครองมิให้บุคคลถูกบังคับให้สูญหาย โดยรัฐจะต้องไม่ยินยอมให้เกิดขึ้นได้อีกต่อไป ไม่ว่าจะสถานการณ์ เหตุผล หรือต่อบุคคลใดๆ ทั้งสิ้น

ติดต่อข้อมูลเพิ่มเติม พรเพ็ญ คงขจรเกียรติ Tel. 02-6934939

Advertisements