Human Rights Lawyers Association

For immediate release on 17 April 2015
A brief report: “One year and the use of legal mechanisms
to solve Billy’s enforced disappearance”

It has been one full year since a Karen human rights defender of Ban Pong Luk-Bang Kloy, Mr. Pholachi Rakchongcharoen, aka “Billy”, has been made disappeared on 17 April 2014. He was on a journey from his village to compile information to use as incriminating evidence against officials of the Kaengkrachan National Park who have burned down houses and properties of the ethnic Karens in the National Park area in 2011. Billy was last seen on 17 April 2014 about 17.00 while being held in custody by the Kaengkrachan National Park officials. He was found to have in possession of wild honey and beehives and was detained for that reason. The officials, however, claimed to have given him a warning and then released him from custody. But there have been no written records of either the arrest or the release.

A core member of the Karen village at Ban Bang Kloy, Mr. Billy was serving them as a human rights defender and a paralegal volunteer in a litigation launched by the villagers against the Department of National Parks, Wildlife and Plant Conservation and the Ministry of Natural Resources and the Environment with the Central Administrative Court. It stemmed from the forced eviction and arson of properties belonging to more than 20 families in Ban Bang Kloy in May 2011. The operation ‘The Replication of the Deportation, Eviction/Arrest of Ethnic Minorities Encroaching the Area of Kaengkrachan National Park along the Thailand-Burma Border Project” or “Operation Tanao Sri”, was led by the Head of the Kaengkrachan National Park, Mr. Chaiwat Limlikitaksorn. It aimed at pushing out the villagers from the area despite studies have been previously made to affirm that the ethnic Karens are aboriginal people and have been dwelling in the area for more than a century. The disappearance of Mr. Billy happened while he was preparing information to support the legal case, the next hearing of which was to take place on 19 May 2014. In addition, Mr. Billy was getting prepared to submit a petition to His Majesty the King on the same matter. It is believed that Mr. Billy was made disappeared along with documents and evidence related to the legal fight and the petition.

A legal move was first initiated by Ms. Pinnapa Pruksapan, Billy’s wife, who has reported the disappearance with police at the Kaengkrachan Police Station on 18 April 2014 once she was aware that Billy had gone disappeared after being held in custody by the National Park officials.

On 22 April 2014, upon hearing of the incidence, the Human Rights Lawyers Association (HRLA) has conducted initial fact-finding and issued an open letter urging the Department of National Parks, Wildlife and Plant Conservation to review the performance of the Head of the Kaengkrachan National Park.

On 23 April 2014, representatives from the HRLA, the International Commission of Jurists (ICJ), and Cross Cultural Foundation (CrCF) have made a trip to the district of Kaengkrachan, Petchaburi Province to ask for information from the Head of the Kaengkrachan National Park, Ms. Pinnapa Pruksapan and other relatives of Mr. Billy. On the same day, the lawyer team met to prepare a petition for the Court to issue an injunction and to have Mr. Billy released from unlawful detention as per the wish of his relatives.

On 24 April 2014, Ms. Pinnapa Pruksapan and HRLA’s lawyers have submitted a petition to the Petchaburi Provincial Court in the Black Case no. Special 1/2557 asking the Court to conduct a habeas corpus hearing invoking Article 90 of the Criminal Procedure Code and Section 32 of the 2007 Constitution of the Kingdom of Thailand. The Court granted as per the request and took evidence from two witnesses on that day including Ms. Pinnapa Pruksapan, Billy’s wife as the plaintiff, and Mr. Krathong Chokwiboon, Headman of Ban Bang Kloy. Ten more witnesses were to be examined on 30 April, 12 May, 2 June, and 16 June 2014, respectively, with a closing session on 7 July 2014. Among those witnesses called to the dock included Mr. Chaiwat Limlikitaksorn, the Head of the Kaengkrachan National Park plus four other National Park officials, Dr. Nirand Pitakwatchara, National Human Rights Commissioner, two student internees, inquiry officials of the Kaengkrachan Police Station and an expert witness from Advanced Info Service PLC.

On 25 April 2014, the NHRC’s Subcommittee on Human Rights has met to on the disappearance of Billy. On the same day, Pol Gen Aek Angsananont, Deputy Royal Thai Police Chief, called a meeting with police officials and concerned agencies including the Provincial Police Region 7, Crime Suppression Division (CSD), and Ministry of Justice’s Department of Rights and Liberties Protection to discuss the case. Meanwhile, Pol Col Suksawat Suksawaeng, Deputy Commander of the Petchaburi Provincial Police has accompanied Mr. Billy’s wife to meet with Pol Gen Aek Angsananont, Deputy Royal Thai Police Chief who assured her that an effort shall be made to protect her family and to promptly bring Billy back.

On 27 April 2014, the Commander of the Provincial Police Region 7 met with the investigation team on the case of Mr. Pholachi Rakchongcharoen or “Billy” while Ms. Pinnapa Pruksapan and Mr. Krathong Chokwiboon, Headman of Ban Bang Kloy as well as their relatives have been asked to provide more information and to be informed of progress of the investigation.

On 28 April 2014, the ICJ, CRCF and HRLA have issued a statement urging the Thai government to thoroughly and impartially investigate the disappearance of Mr. Pholachi Rakchongcharoen or “Billy”.

On 2 May 2014, the United Nations High Commissioner for Human Rights (UNHCHR) issued a statement regarding the case of Mr. Pholachi Rakchongcharoen or “Billy” in Geneva, Switzerland. The UNHCHR spokesman, Mr. Rupert Colville expressed his concern about a lack of progress in the investigation regarding the disappearance of human rights defenders in Thailand including Mr. Pholachi Rakchongcharoen or “Billy” who has come out to demand the right to land for indigenous peoples in Thailand. He was last seen on 17 April 2014 while he was coming back from another village preparing information to be used in a lawsuit against the authorities at the Kaengkrachan National Park which have burned down and destroyed houses and properties of the ethnic Karens living in the National Park in 2010 and 2011. The Head of the National Park claimed though he had Billy held in his custody on 17 April for having in possession wild honey, but he had already released Mr. Billy. But no one else has seen him again since then.

On 15 May 2014, it was reported in the press that the Inquiry Committee led by Mr. Thammarat Wongsopa, the Director of Protected Areas Regional Office 3 (Ban Pong revealed the result of its investigation that Mr. Chaiwat Limlikitaksorn was found guilty of violating the Civil Service Act B.E. 2551 (2008) for wrongfully performing or refraining to perform official duties according to applicable laws, rules, and regulations or leaving or neglecting of official duties without reasonable cause which results in severe detriment to any person or the government service, wrongfully performing or refraining to perform official duties without intent, but having caused severe detriment to any person, but according to the what happened, it cannot be determined that the official has committed the breach with intent to cause severe detriment to any person. As to what extent the disappearance of Mr. Pholachi or Billy is related to the performance of duties by Mr. Chaiwat Limlikitaksorn or any particular persons, the Committee deems that it should be subject to the investigation of the inquiry officials who are performing their duties as provided for by the law. On the same day, DNP issued an order to remove Mr. Chaiwat Limlikitaksorn from Kaeng Krachan National Park for one month, from 15 May onward, and he was to be working at the Protected Areas Regional Office 3 (Ban Pong), Ratchaburi.

On 20 June 2014, Ms. Pinnapa Pruksapan has submitted a letter of petition to Gen Prayuth Chan-ocha and the United Nations High Commissioner for Human Rights (UNHCHR) asking for help to track down her husband.

On 17 July 2014, The Petchaburi Provincial Court dismissed the habeas corpus case as from the examination of Mr. Chaiwat, four National Park officers and two student internees, all of them have testified coherently and consistently that Mr. Pholachi has been released. Even though the lawyer of the petitioner brought to the Court inquiry officials from Kaeng Krachan Police Station who claimed that the statement given by the student internees to the police was different from the evidence given to the Court, but since the evidence given by the inquiry official was simply hearsay evidence, it was then not admissible. From the examination of witnesses, it does not convince the Court that Mr. Pholachi has still been held in custody by the National Park officers and the case is dismissed.

On 19 August 2014, officials from the Department of Special Investigation (DSI) and the Central Institute of Forensic Science (CIFS) visited Kaeng Krachan to interview villagers living near the spot where Billy was brought to and last seen. It was an attempt to establish a clear route of the spots involved with his disappearance. In addition, it was aimed at collecting evidence and DNA sampling of Billy’s son as important material evidence to match the DNA sampling found in the pickup truck used for taking away Billy for further inquiry and then his release. It was the first time DNA collection was used as part of the investigation.

On 22 August 2014, the DNP Order no.1939 /2557 was issued on 22 August for Mr. Chaiwat Limlikitaksorn, special forestry officer from the Protected Areas Regional Office 3 (Ban Pong) and the Head of the Kaeng Krachan National Park who had been transferred to work temporarily at the DNP headquarters in Bangkok since middle of June to be reinstated as the Head of the Kaeng Krachan National Park of Petchaburi and Prachuap Khiri Khan from 22 August to 30 September 2014.

On 16 September 2014, Ms. Pinnapa and HRLA’s lawyers submitted a motion of appeal to the Petchaburi Provincial Court regarding the dismissal of the habeas corpus case regarding Mr. Pholachi Rakchongcharoen or Billy who was allegedly held in unlawful custody by the National Park officials. The Appeals Court decided to accept to review the case on 22 September 2014.

On 19 September 2014, DSI made a trip to the area to collect more evidence and sent it to the Central Institute of Forensic Science for further verification and if the DNA samplings matched. The DNA sampling was taken from blood stain. And the results could only reveal it belonged to a male.

On 25 September 2014, the Petchaburi Provincial Police interviewed Mr. Chaiwat Limlikitaksorn before submitting an investigation report to the Office of Public Sector Anti-Corruption Commission (PACC) for further action regarding the violation of Article 157 of the Penal Code

On 1 October 2014, Mr. Niphon Chotban, DNP’s Director-General, Ministry of Natural Resources and the Environment, issued an order no. 2383/2557 to transfer Mr. Chaiwat Limlikitaksorn, Kaeng Krachan National Park Chief who was serving for the Protected Areas Regional Office 3 (Ban Pong) to be Kaeng Krachan National Park Chief of Petchaburi and Prachuap Khiri Khan from 1-5 October 14, and then to become Director of the Watershed Management Unit at the Protected Areas Regional Office 1 (Prachinburi) afterward. Meanwhile, Mr. Kamol Nuanyai, Chat Prakan Waterfall National Park Chief in Pitsanuloke will replace him as Kaeng Krachan Naitonal Parl Chief, effective since 6 October 14.

On 29 January 2015, the Provincial Police Region 7’s investigation team has concluded the investigation report concerning the allegation that Mr. Chaiwat Limlikitaksorn, the Head of the Kaengkrachan National Park and four other officials had arrested and held in custody Mr. Pholachi Rakchongcharoen or “Billy” on 17 April 2014. The National Park officials were pressed with charges for being an official, wrongfully exercises or does not exercise any of his functions to the injury of any person, or dishonestly exercises or omits to exercise any of his functions according to Article 157 of the Penal Code. On the same day, Ms. Pinnapa Pruksapan has submitted a letter of petition to the PACC’s Secretary General urging PACC to expedite the investigation of the disappearance of Mr. Billy who was allegedly arrested and held in custody by the National Park officials.

On 26 February 2015, the Petchaburi Provincial Court read the verdict of the Appeals Court Region 7 regarding the habeas corpus case and the request for the release of Mr. Billy from unlawful detention. The Court has found from the examinations of Mr. Chaiwat Limlikitaksorn and four other National Park officials plus two student internees that Billy had been released. Even though there were some incongruence of the evidence they have given, but it was pertaining to no material essence. The evidence submitted by the plaintiffs has also failed to establish that Mr. Bill is still being held in unlawful detention. Given the lack of ground of the petition, the Appeals Court Region 7 concurred with the Lower Court and decided to dismiss the case.

Nevertheless, given the importance of the case to justice process policy, the lawyer team is preparing to appeal the order again since the case concerns enforced disappearance and the state is obliged to mete out decisive measures to support the investigation and to prevent another occurrence of such incidence. Since Thailand has signed the International Convention for the Protection of All Persons from Enforced Disappearance, as a state party, it is should provide for necessary measures to prevent enforced disappearance and impunity of the perpetrators.

For more information, please contact:
Waraporn Uthairangsi (attorney) 084-8091997
Human Rights Lawyers Association (HRLA) 02-6930682


สมาคมนักกฎหมายสิทธิมนุษยชน Human Rights Lawyers Association

เผยแพร่วันที่ 17 เมษายน 2558

รายงานสรุป “1 ปี กับการใช้กลไกทางกฎหมายกรณีการหายตัวของบิลลี่”

นับตั้งแต่วันที่ 17 เมษายน 2557 จนบัดนี้ เป็นเวลา 1 ปีเต็ม ที่นายพอละจี รักจงเจริญ หรือนายบิลลี่ นักต่อสู้เพื่อสิทธิมนุษยชนชาวกะเหรี่ยงบ้านโป่งลึก-บางกลอย ได้หายตัวไป หลังเดินทางกลับมาจากบ้านโป่งลึก-บางกลอย เพื่อเตรียมข้อมูลที่จะใช้ในเป็นหลักฐานในการดำเนินคดีที่เจ้าหน้าที่อุทยานแห่งชาติแก่งกระจานได้เผาทำลายบ้านและทรัพย์สินของชาวบ้านชาวกะเหรี่ยงที่อยู่อาศัยในพื้นที่อุทยานแห่งชาติแก่งกระจานในปี 2554 โดยมีชาวบ้านพบเห็นนายบิลลี่ครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 17 เมษายน 2557 เวลาประมาณ 17.00 น. ขณะถูกควบคุมตัวโดยเจ้าหน้าที่อุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน ซึ่งทำการค้นตัวแล้วพบว่านายบิลลี่มีรังผึ้งและน้ำผึ้งป่าไว้ในครอบครอง เจ้าหน้าที่อ้างว่าได้ทำการตักเตือนและปล่อยตัวนายบิลลี่ไปแล้ว อย่างไรก็ตามไม่ปรากฏหลักฐานที่อ้างเกี่ยวกับการจับกุมและหลักฐานการปล่อยตัวแต่อย่างใด

นายบิลลี่เป็นแกนนำชาวบ้านกะเหรี่ยงบ้านบางกลอย นักต่อสู้เพื่อสิทธิมนุษยชน และผู้ช่วยทนายความ ในคดีที่ชาวบ้านบางกลอยยื่นฟ้องกรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช และกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ต่อศาลปกครองกลาง จากกรณีที่นายชัยวัฒน์ ลิ้มลิขิตอักษร หัวหน้าอุทยานแห่งชาติแก่งกระจานเข้ารื้อทำลาย เผาบ้านเรือนและทรัพย์สินของชาวบ้านกว่า 20 ครอบครัว ที่บ้านบางกลอยเมื่อเดือนพฤษภาคม 2554 ตาม“โครงการขยายผลการอพยพ ผลักดัน/จับกุม ชนกลุ่มน้อยที่บุกรุกพื้นที่อุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน ตามแนวชายแดนไทยพม่า” มีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า “ยุทธการตะนาวศรี” เพื่อผลักดันให้ชาวบ้านออกจากพื้นที่แม้ปรากฏผลการศึกษายืนยันว่าชาวบ้านเป็นชนพื้นเมืองดั้งเดิมชาวปาเกอญอที่ตั้งรกรากอาศัยอยู่ในพื้นที่มาเป็นเวลาร่วมกว่า 100 ปีแล้ว ขณะที่นายบิลลี่หายตัวไปนั้นอยู่ระหว่างการเตรียมข้อมูลเพื่อต่อสู้คดีดังกล่าว ซึ่งศาลนัดไต่สวนในวันที่ 19 พฤษภาคม 2557 นอกจากนี้ นายบิลลี่ยังอยู่ระหว่างการเตรียมถวายฎีกาเพื่อร้องเรียนขอความเป็นธรรมต่อพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวด้วย ทั้งนี้ เชื่อว่านายบิลลี่มีพยานหลักฐานเกี่ยวกับคดีและกรณีร้องเรียนดังกล่าวอยู่กับตัวด้วยในขณะที่หายไป

การดำเนินการทางกฎหมายเริ่มต้นขึ้น เมื่อนางสาวพิณนภา พฤกษาพรรณ ภรรยาของนายบิลลี่ ได้เข้าแจ้งความต่อพนักงานสอบสวน สถานีตำรวจภูธรแก่งกระจาน เมื่อวันที่ 18 เมษายน 2557 เมื่อทราบข่าวการหายตัวไปของนายบิลลี่หลังถูกควบคุมตัวโดยเจ้าหน้าที่อุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน

22 เมษายน 2557 สมาคมนักกฎหมายสิทธิมนุษยชน (สนส.) ทราบข่าวกรณีการหายตัวของนายบิลลี่ จึงได้ตรวจสอบข้อเท็จจริง และออกจดหมายเปิดผนึกขอให้กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช ตรวจสอบการปฏิบัติหน้าที่ของหัวหน้าอุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน

23 เมษายน 2557 สมาคมนักกฎหมายสิทธิมนุษยชน (สนส.) คณะกรรมการนักนิติศาสตร์สากล(ICJ) และมูลนิธิผสานวัฒนธรรม (CrCF) ลงพื้นที่อำเภอแก่งกระจาน จังหวัดเพชรบุรี เพื่อตรวจสอบข้อเท็จจริงจากเจ้าหน้าที่อุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน นางสาวพิณนภา พฤกษาพรรณ และญาติของนายบิลลี่ โดยในวันเดียวกันทนายความได้ประชุมเตรียมคำร้องขอให้ศาลไต่สวนฉุกเฉินและขอให้ปล่อยตัวนายบิลลี่จากการถูกควบคุมตัวโดยมิชอบด้วยกฎหมายตามความประสงค์ของญาติ

24 เมษายน 2557 นางสาวพิณนภา พฤกษาพรรณ พร้อมทนายความจากสมาคมนักกฎหมายสิทธิมนุษยชน (สนส.) ได้ยื่นคำร้องต่อศาลจังหวัดเพชรบุรี เป็นคดีหมายเลขดำที่ พิเศษ 1/2557 เพื่อขอให้ศาลไต่สวนฉุกเฉินและขอให้ปล่อยตัวนายบิลลี่จากการถูกควบคุมตัวโดยมิชอบด้วยกฎหมาย ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 90 และรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ.2550 มาตรา 32 ซึ่งศาลมีคำสั่งไต่สวนฉุกเฉิน โดยมีการสืบพยาน 2 ปากในวันดังกล่าว คือ นางสาวพิณนภา พฤกษาพรรณ ภรรยานายบิลลี่ ในฐานะผู้ร้อง และนายกระทง โชควิบูลย์ ผู้ใหญ่บ้านบางกลอย และศาลได้นัดสืบพยานอีก 10 ปาก ในวันที่ 30 เมษายน 2557 วันที่ 12 พฤษภาคม 2557 วันที่ 2 มิถุนายน 2557 วันที่ 16 มิถุนายน 2557 และสิ้นสุดการสืบพยานในวันที่ 7 กรกฎาคม 2557 โดยมีพยานที่ขึ้นเบิกความต่อศาล ได้แก่ นายชัยวัฒน์ ลิ้มลิขิตอักษร หัวหน้าอุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน พร้อมด้วยเจ้าหน้าที่อุทยานแห่งชาติแก่งกระจานอีกจำนวน 4 คน นายแพทย์นิรันดร์ พิทักษ์วัชระ กรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ นักศึกษาฝึกงาน 2 คน พนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรแก่งกระจาน และพยานผู้เชี่ยวชาญจากบริษัท แอดวานซ์ อินโฟร์ เซอร์วิส จำกัด (มหาชน)

25 เมษายน 2557 คณะอนุกรรมการสิทธิมนุษยชน สำนักงานคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ มีการประชุมเพื่อตรวจสอบเรื่องการหายตัวของนายบิลลี่ โดยในวันเดียวกัน พล.ต.อ. เอก อังสนานนท์ รองผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ ได้เชิญเจ้าหน้าที่ตำรวจและหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ประกอบไปด้วยตำรวจภูธรภาค 7 กองบังคับการปราบปราม และกรมคุ้มครองสิทธิและเสรีภาพ กระทรวงยุติธรรม เข้าร่วมประชุมเพื่อเร่งรัดติดตามคดี ต่อไป พร้อมกันนี้ พ.ต.อ.สุขสวัสดิ์ สุขแสวง รองผู้บังคับการตำรวจภูธรจังหวัดเพชรบุรี นำภรรยาของนายบิลลี่เข้าพบ พล.ต.อ.เอก อังสนานนท์ รองผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ ซึ่งรองผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ รับปากว่าจะดูแลความปลอดภัยให้กับครอบครัวของนายบิลลี่ และจะเร่งติดตามตัวนายบิลลี่ให้พบโดยเร็ว

27 เมษายน 2557 ผู้บัญชาการตำรวจภูธรภาค 7 ประชุมคณะสืบสวนสอบสวนติดตามคดีนายพอละจี รักจงเจริญ หรือบิลลี่ พร้อมเชิญนางสาวพิณนภา พฤกษาพรรณ นายกระทง โชควิบูลย์ ผู้ใหญ่บ้านบางกลอย และญาตินายบิลลี่ เข้าให้ปากคำเพิ่มเติมและร่วมรับฟังความคืบหน้า

28 เมษายน 2557 คณะกรรมการนักนิติศาสตร์สากล (ICJ) มูลนิธิผสานวัฒนธรรม (CRCF) และ สมาคมนักกฎหมายสิทธิมนษยชน (สนส.) ออกแถลงการณ์เรียกร้องให้รัฐบาลไทย ดำเนินการสืบสวนอย่างละเอียดและเป็นกลางกรณีการหายตัวไปของนายพอละจี รักจงเจริญ หรือบิลลี่

2 พฤษภาคม 2557 องค์การสหประชาชาติ (UN) มีคำแถลงต่อกรณีนายพอละจี รักจงเจริญ (หรือนายบิลลี่) ณ กรุงเจนีวา ประเทศสวิสเซอร์แลนด์ โดยโฆษกขององค์การสหประชาชาติ นาย Rupert Colville ว่ามีความห่วงกังวลเรื่องความไม่ก้าวหน้าของการสืบสวนสอบสวน กรณีการหายตัวไปของนักต่อสู้เพื่อสิทธิมนุษยชนในประเทศไทย นายพอละจี รักจงเจริญ (หรือนายบิลลี่) ที่ทำงานเพื่อเรียกร้องสิทธิในที่ดินของชนเผ่าพื้นเมืองในประเทศไทย มีคนพบนายบิลลี่ครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 17 เมษายน 2557 หลังจากที่เขากลับมาจากชุมชนเพื่อเตรียมข้อมูลที่จะใช้ในเป็นหลักฐานในการฟ้องร้องคดีที่อุทยานแห่งชาติแก่งกระจานได้เผาทำลายบ้านและทรัพย์สินของชาวบ้านชาวกะเหรี่ยงที่อยู่อาศัยในพื้นที่อุทยานแห่งชาติแก่งกระจานในปี 2553 และ 2554 หัวหน้าอุทยานแห่งชาติแก่งกระจานกล่าวว่าเขาจับกุมตัวบิลลี่และได้สอบสวนเขาในวันที่ 17 เมษายนกล่าวหาว่าเขามีน้ำผึ้งป่าไว้ในครอบครอง และได้ปล่อยตัวบิลลี่ไปแล้ว แต่ไม่มีใครพบบิลลี่อีกเลยนับแต่นั้น

15 พฤษภาคม 2557 สื่อมวลชนได้ทำการเผยแพร่ผลการตรวจสอบของคณะกรรมการตรวจสอบข้อเท็จจริง โดยมีนายธรรมรัตน์ วงศ์โสภา ผู้อำนวยการส่วนอุทยาน สำนักบริหารพื้นที่อนุรักษ์ที่ 3 (บ้านโป่ง) เป็นประธาน ซึ่งผลการสอบสวนระบุว่า นายชัยวัฒน์ ลิ้มลิขิตอักษร กรณีมีมูลความผิดวินัย ตามพระราชบัญญัติระเบียบวินัยข้าราชการพลเรือน พ.ศ.2551 ฐานไม่ปฏิบัติหน้าที่ราชการให้เป็นไปตามกฎหมาย กฎ ระเบียบของทางราชการ และฐานประมาทเลินเล่อในหน้าที่ราชการ ส่วนความผิดวินัย ฐานปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ราชการ โดยมิชอบ เพื่อให้เกิดความเสียหายร้ายแรง แก่ผู้หนึ่งผู้ใดนั้น ผู้กระทำแม้จะมีหน้าที่ราชการจะต้องปฏิบัติ ได้ปฏิบัติ หรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ราชการโดยมิชอบแล้วก็ตาม แต่มิได้กระทำไปโดยมีเจตนาเพื่อให้เกิดความเสียหายอย่างร้ายแรงแก่ผู้หนึ่งผู้ใด ตามพฤติการณ์ยังไม่พอรับฟังได้ว่า ผู้กระทำกระทำไปโดยมีเจตนาเพื่อให้เกิดความเสียหายอย่างร้ายแรงแก่ผู้หนึ่งผู้ใด สำหรับกรณีนายพอละจี หรือบิลลี่ หายตัวไป เกี่ยวข้องกับการปฏิบัติหน้าที่ของนายชัยวัฒน์ ลิ้มลิขิตอักษร หรือบุคคลใดหรือไม่ เพียงใดนั้น คณะกรรมการเห็นว่ากรณีอยู่ในอำนาจของพนักงานสอบสวนที่จะดำเนินการตามบทบัญญัติของกฎหมายที่เกี่ยวข้องต่อไป โดยในวันเดียวกัน กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช ได้มีคำสั่งย้ายนายชัยวัฒน์ ลิ้มลิขิตอักษร ออกจากพื้นที่อุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน เป็นเวลา 1 เดือน ตั้งแต่วันที่ 15 พฤษภาคม ไปประจำอยู่ที่สำนักบริหารจัดการพื้นที่อนุรักษ์ที่ 3 บ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี

20 มิถุนายน 2557 นางสาวพิณนภา พฤกษาพรรณ เข้ายื่นหนังสือถึง พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา และองค์การสหประชาชาติสำนักงานข้าหลวงใหญ่ด้านสิทธิมนุษยชนเพื่อร้องเรียนให้ช่วยเหลือเกี่ยวกับการหายตัวไปของนายบิลลี่

17 กรกฎาคม 2557 ศาลจังหวัดเพชรบุรีมีคำสั่งยกคำร้องของนางสาวพิณนภา พฤกษาพรรณ ที่ยื่นขอให้ปล่อยตัวนายบิลลี่จากการถูกควบคุมตัวโดยไม่ชอบด้วยกฎหมาย โดยระบุว่า จากการไต่สวนพยานทั้งปากนายชัยวัฒน์ ลิ้มลิขิตอักษร และเจ้าหน้าที่อุทยาน 4 คน รวมถึงนักศึกษาฝึกงาน 2 คน ให้การสอดคล้องกันว่าได้มีการปล่อยตัวนายบิลลี่ไปแล้ว แม้ทนายความฝ่ายผู้ร้องจะนำพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรแก่งกระจานมาเบิกความต่อศาล ได้ความว่าคำให้การนักศึกษาฝึกงานในชั้นพนักงานสอบสวนจะขัดกับคำให้การในชั้นศาลแต่พยานปากพนักงานสอบสวนเป็นพยานบอกเล่าจึงไม่อาจรับฟังได้ จากการไต่สวนพยานทั้งหมดแล้วยังฟังไม่ได้ว่านายบิลลี่ยังอยู่ในการควบคุมตัวของเจ้าหน้าที่อุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน ศาลจึงมีคำสั่งยกคำร้อง

19 สิงหาคม 2557 กรมสอบสวนคดีพิเศษ (DSI) และเจ้าหน้าที่จากสถาบันนิติวิทยาศาสตร์ ลงพื้นที่ อำเภอแก่งกระจาน การลงพื้นที่ครั้งนี้ นอกจากจะมีการสอบปากคำพยานชาวบ้านที่อาศัยอยู่ใกล้จุดที่มีการอ้างว่าบิลลี่ ถูกนำตัวมาปล่อยไว้ก่อนจะหายตัวไป จุดประสงค์เพื่อต้องการหาเส้นทางการหายตัวที่แน่ชัด พร้อมกันนี้ยังได้นัดเก็บวัตถุพยาน “ดีเอ็นเอ” ลูกชายของนายบิลลี่ เพื่อจะนำไปเปรียบเทียบกับวัตถุพยานสำคัญที่เก็บได้ก่อนหน้านี้ในรถปิกอัพที่ใช้เป็นพาหนะนำตัวบิลลี่ไปสอบปากคำและนำตัวไปปล่อย การเก็บดีเอ็นเอครั้งนี้ถือเป็นครั้งแรกที่มีการเก็บดีเอ็นเอไปใช้เปรียบเทียบกับหลักฐานในคดีดังกล่าว

22 สิงหาคม 2557 คำสั่งกรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช ที่ 1939 /2557 ลงวันที่ 22 สิงหาคม ให้ นายชัยวัฒน์ ลิ้มลิขิตอักษร นักวิชาการป่าไม้ชำนาญการพิเศษ ส่วนอนุรักษ์และป้องกันทรัพยากร สำนักบริหารพื้นที่อนุรักษ์ที่ 3 (บ้านโป่ง) หัวหน้าอุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน ซึ่งถูกคำสั่งให้เดินทางมาปฏิบัติราชการสำนักอุทยานแห่งชาติ ช่วยปฏิบัติราชการสำนักอุทยานแห่งชาติ กรุงเทพฯ ตั้งแต่เมื่อกลางเดือนมิถุนายนที่ผ่านมา ให้เดินทางกลับมาปฏิบัติหน้าที่หัวหน้าอุทยานแห่งชาติแก่งกระจานจังหวัดเพชรบุรี และจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ตั้งแต่วันที่ 22 สิงหาคม ถึงวันที่ 30 กันยายน 2557

16 กันยายน 2557 นางสาวพิณนภา พฤกษาพรรณ พร้อมทนายความจากสมาคมนักกฎหมายสิทธิมนุษยชน (สนส.) ยื่นอุทธรณ์คัดค้านคำสั่งศาลจังหวัดเพชรบุรีที่มียกคำร้องไต่สวนการควบคุมตัวโดยมิชอบด้วยกฎหมาย และศาลมีคำสั่งรับอุทธรณ์ไว้พิจารณาเมื่อวันที่ 22 กันยายน 2557

19 กันยายน 2557 กรมสอบสวนคดีพิเศษ (DSI) ลงพื้นที่เก็บหลักฐานเพิ่มเติม และส่งให้สถาบันนิติวิทยาศาสตร์ตรวจสอบอีกครั้ง หากผลดีเอ็นเอตรงกันก็จะนำไปสู่การดำเนินคดีได้ โดยดีเอ็นเอที่เจ้าหน้าที่เก็บมาตรวจมีเพียงคราบเลือดเท่านั้น และผลการตรวจสอบดีเอ็นเอดังกล่าวพบว่าเป็นคราบเลือดของมนุษย์เพศชาย

25 กันยายน 2557 พนักงานสอบสวน ตำรวจภูธรภาค 7 สอบปากคำนายชัยวัฒน์ ลิ้มลิขิตอักษร กรณีการควบคุมตัวนายบิลลี่ เพื่อเตรียมสรุปสำนวนส่งสำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปราบการ ทุจริตในภาครัฐ (ป.ป.ท.) เพื่อดำเนินคดีข้อหาตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 157

1 ตุลาคม 2557 นายนิพนธ์ โชติบาล อธิบดีกรมอุทยานแห่งชาติสัตว์ป่าและพันธุ์พืช กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม คำสั่งที่ 2383/2557 โยกย้ายให้นายชัยวัฒน์ ลิ้มลิขิตอักษร หัวหน้าอุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน ให้ไปปฏิบัติราชการให้ไปปฏิบัติราชการสำนักบริหารพื้นที่อนุรักษ์ที่ 3 (บ้านโป่ง) ทำหน้าที่หัวหน้าอุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน จังหวัดเพชรบุรี และ จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ตั้งแต่วันที่ 1 ถึง 5 ตุลาคม 2557 และให้ไปปฏิบัติราชการสำนักบริหารพื้นที่อนุรักษ์ที่ 1 (ปราจีนบุรี) ในตำแหน่งผู้อำนวยการส่วนจัดการต้นน้ำเป็นต้นไป โดยให้นายกมล นวลใย หัวหน้าอุทยานแห่งชาติน้ำตกชาติตระการ จังหวัดพิษณุโลก มาปฏิบัติหน้าที่หัวอุยานแห่งชาติแก่งกระจานแทน มีผลตั้งแต่วันที่ 6 ตุลาคม 2557

29 มกราคม 2558 คณะพนักงานสอบสวน ตำรวจภูธรภาค 7 ได้ส่งสำนวนการสอบสวนเพิ่มเติมกรณีนายชัยวัฒน์ ลิ้มลิขิตอักษร และเจ้าหน้าที่อุทยานแห่งชาติแก่งกระจานรวม 4 คน จับกุมและควบคุมตัวนายพอละจี รักจงเจริญ หรือนายบิลลี่ เมื่อวันที่ 17 เมษายน 2557 โดยพนักงานสอบสวนตั้งข้อหาเจ้าหน้าที่ดังกล่าวฐานเป็นเจ้าพนักงานปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบ เพื่อให้เกิดความเสียหายแก่ผู้หนึ่งผู้ใด หรือปฏิบัติ หรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยทุจริต ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 157 ในวันเดียวกัน นางสาวพิณนภา พฤกษาพรรณ ได้เข้ายื่นหนังสือเพื่อขอความเป็นธรรม และขอให้เร่งรัดการสอบสวนกรณีการหายตัวไปของนายบิลลี่ ต่อเลขาธิการคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตในภาครัฐ (ป.ป.ท.) หลังจากที่นายบิลลี่ถูกเจ้าหน้าที่อุทยานแห่งชาติแก่งกระจานจับกุมและควบคุมตัวด้วย

26 กุมภาพันธ์ 2558 ศาลจังหวัดเพชรบุรี ได้อ่านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ภาค 7 กรณีขอให้ปล่อยตัวนายบิลลี่จากการถูกควบคุมตัวโดยไม่ชอบด้วยกฎหมาย โดยเนื้อหาในคำพิพากษาระบุว่า จากการไต่สวนพยานทั้งปากนายชัยวัฒน์ ลิ้มลิขิตอักษร และเจ้าหน้าที่อุทยาน 4 คน รวมถึงนักศึกษาฝึกงาน 2 คน ให้การสอดคล้องกันว่าได้มีการปล่อยตัวนายบิลลี่ไปแล้ว แม้คำเบิกความจะมีข้อแตกต่างกันบ้างก็เป็นเพียงรายละเอียดหาใช่ข้อสาระสำคัญอันเป็นพิรุธไม่ พยานหลักฐานที่ผู้ร้องนำสืบยังรับฟังไม่ได้ว่ามีการคุมขังนายบิลลี่ไว้โดยไม่ชอบด้วยกฎหมาย คำร้องขอผู้ร้องจึงไม่มีมูล ที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ยกคำร้องนั้น ศาลอุทธรณ์ภาค 7 เห็นพ้องด้วย อุทธรณ์ของผู้ร้องฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน

อย่างไรก็ดี คณะทนายความ เห็นว่าคดีนี้ เป็นคดีที่มีความสำคัญต่อนโยบายด้านกระบวนการยุติธรรม จึงได้เตรียมยื่นฎีกาคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 7 ต่อไป เนื่องจากการบังคับให้บุคคลใดสูญหายเป็นเรื่องที่รัฐจะต้องกำหนดมาตรการอย่างเด็ดขาดในการสืบสวนหาความจริง เพื่อไม่ให้กรณีเช่นนี้เกิดขึ้นอีก ทั้งนี้ ประเทศไทยได้ลงนามในอนุสัญญาระหว่างประเทศว่าด้วยการคุ้มครองมิให้บุคคลถูกบังคับให้สูญหายแล้ว ในฐานะรัฐภาคีจึงควรใช้มาตรการที่จำเป็นทั้งหมดเพื่อป้องกันการบังคับให้สูญหายและไม่ให้ผู้กระทำลอยนวลพ้นผิดเนื่องจากความผิดฐานบังคับให้สูญหาย

ข้อมูลเพิ่มเติม ติดต่อ
วราภรณ์ อุทัยรังษี (ทนายความ) 084-8091997
สมาคมนักกฎหมายสิทธิมนุษยชน 02-6930682


Cross Cultural Foundation (CrCF)
Public statement
One year Commemoration , who will be held responsible for the failed investigation of Billy’s disappearance?
For immediate release on16 April 2015

​17 April 2015 marks the first year after the enforced disappearance against Pholachi Rakchongcharoen, aka ‘Billy’. It was reported on 18 April 2014 to the police of Kaengkrachan Police Station that Mr. Pholachi had disappeared and his relatives were suspecting that he was a victim of enforced disappearance. The Provincial Police Region 7 was tasked to investigate the case since 10 July 2014. Emerging evidence indicated that the Head of Kaengkrachan National Park, Mr. Chaiwat Limlikitaksorn, was last seen to have Mr. Pholachi in his custody. Mr. Chaiwat, however, claimed that he had Mr. Pholachi released already. Nine months past, no lead of the case has been acquired by the Provincial Police Region 7. There have been some eyewitnesses and circumstantial evidence which lead us to believe that some officials had been involved with Mr. Pholachi’s enforced disappearance and he had not been released as claimed by the Head of Kaengkrachan National Park. It is also possible that his body has been subject to concealment and disposal along with his motorcycle which has been aided by local influential persons.

​The disappearance of Mr. Pholachi is a grave human rights violation. It has occurred amidst the vulnerabilities the Karen human rights defenders have to face in their course of their struggle for the right to their land and homes. Indigenous Karen families and community have been dwelling in the Kaengkrachan National Park more than one hundred years since before the area was declared National Park .

​The Cross Cultural Foundation (CrCF) has been monitoring the investigation of this case by the Royal Thai Police. The Commander of the Provincial Police Region 7 has replied to our inquiry in a letter no. RTP 0022.173/2135 dated 30 March 2015 with a Memo no. RTP 0022 (PB) 63/ 632 dated 2 February 2015. It is stated in the letter that the inquiry officials have concluded the investigation report and has submitted for further investigation to the Secretary General of the Office of Public Sector Anti-Corruption Commission (PACC). PACC has received a complaint against Mr. Chaiwat Limlikitaksorn prepared by the Kaengkrachan Police Station since 28 May 2014 (Case no. PACC 2013/57). In a letter from the Commander of the Provincial Police Region 7, it was emphasized that the case was given importance since it garnered attention from the National Human Rights Commission (NHRC)… But given that an effort has to be made to compile numerous evidence related to the case … The 364 paged investigation report has been submitted for further investigation.

​It was revealed to the NHRC’s Subcommittee on Civil Rights and Political Rights on 29 January 2015 that the police have found credible evidence which indicates that Mr. Pholachi was not released on that day as claimed by the officers of the Kaengkrachan National Park. Two key witnesses in this case have also confirmed the information. Therefore, it can be construed that the National Police Chief has acquired credible information attesting to the fact that Mr. Pholachi was a victim of enforced disappearance and continued to be held in custody of the officials who simply clamed to have not hold him in custody.

​As a result of close attention paid to the disappearance of Mr. Pholachi by international and national human rights organizations, the UN Working Committee on Enforced Disappearance and the UN Committee Against Torture, it could be concluded by them that the investigation of the disappearance of Mr. Pholachi or Billy has been proven ineffective and retarded. It may also reflect a lack of efficiency and impartiality. Even though some individual police officials have committed themselves to solve the case, but they have not been given genuine support from the Royal Thai Police.

​The submission of the investigation report to PACC is simply an attempt to divert attention from the material facts about the case of the disappearance and to avoid taking their official duties to investigate a case of disappearance. PACC’s investigation shall cover only the abuse of office by officials and it is a separate issue from the investigation of enforced disappearance. CrCF urges the National Police Chief sees to it that the investigation will press ahead effectively and promptly. A genuine effort must be made to resolve the disappearance of Mr. Pholachi or Billy. Meanwhile, his relatives must be kept informed of progress of the investigation regularly.

​Nevertheless, the investigation has met with challenges including local influence, fear among witnesses, geography of the crime, etc. But since the police is essentially instrumental to upholding the justice process and has to be relied on by the surviving relatives, friends and other civil society organizations inside and outside the country. They can also be instrumental to proving sincerity of Thailand in genuinely solving the important case including the police’s investigation.
​In addition, the cases of enforced disappearance of Lawyer Somchai Neelapaijit and Mr. Billy are stumbling on legal restrictions which provide for impunity and their relatives have no access to remedies. CrCF thus proposes to the Thai government that they must ensure that legal provisions are made to specifically criminalize enforced disappearance even though the remains of the disappeared could not be found.

For more information, contact Ms. Pornpen Khongkachonkiet, Cross Cultural Foundation, phone 02-6934939



16-04-2014_statement billy one year commemoration- final


เผยแพร่วันที่ 16 เมษายน 2558


ครบรอบหนึ่งปี ใครต้องรับผิดชอบต่อการสืบสวนสอบสวน


วันที่ 17 เมษายน  2558 เป็นวันครบรอบหนึ่งปีที่นายพอละจีหรือบิลลี่ รักจงเจริญได้ถูกบังคับให้หายตัวไป  เจ้าหน้าที่สถานีตำรวจภูธรแก่งกระจานได้รับแจ้งในวันที่ 18 เมษายน 2557 ว่านายพอละจีได้หายไปโดยญาติพี่น้องคาดว่าจะถูกบังคับให้หายสาบสูญ   ต่อมากองบัญชาการตำรวจภูธรภาค 7 ได้รับมอบหมายตั้งแต่วันที่ 10 กรกฎาคม 2557 ให้ดำเนินการสืบสวนสอบสวนคดีเพื่อคลี่คลายคดีนี้ โดยมีข้อมูลและพยานหลักฐานว่านายชัยวัฒน์ ลิ้มลิขิตอักษร ได้ควบคุมตัวนายพอละจีไป แต่อ้างว่าได้ปล่อยตัวนายพอละจีไปแล้ว    นับแต่วันดังกล่าวเป็นเวลา 9 เดือนแล้วแต่ทางกองบัญชาการตำรวจภูธรภาค 7 ก็ยังไม่สามารถคลี่คลายคดีได้  แม้มีพยานบุคคลและพยานแวดล้อมที่น่าเชื่อได้ว่ามีเจ้าหน้าที่บางคนบังคับให้นายพอละจีหายไปโดยไม่มีการปล่อยตัวตามที่นายชัยวัฒน์และเจ้าหน้าที่วนอุทยานแห่งชาติแก่กระจานกล่าวอ้าง   กรณีดังกล่าวอาจมีการซ่อนเร้นทำลายศพรวมทั้งมอเตอร์ไซค์ที่เกิดจากการกระทำของผู้มีอิทธิพลในพื้นที่

การหายตัวไปของนายพอละจีเป็นกรณีการละเมิดสิทธิมนุษยชนที่ร้ายแรง เกิดขึ้นท่ามกลางความเสี่ยงของนักต่อสู้เพื่อสิทธิมนุษยชนชาวกะเหรี่ยงที่ทำหน้าที่ปกป้องสิทธิในที่ดินและที่อยู่อาศัยของตนเอง ครอบครัวและชุมชนชาวกะเหรี่ยงดั้งเดิมที่อยู่อาศัยในพื้นที่ป่าแก่งกระจาน จังหวัดเพชรบุรีก่อนการประกาศพื้นที่อุทยานแห่งชาติมาเป็นระยะเวลาเป็น 100 ปี

ทางมูลนิธิผสานวัฒนธรรม ได้ติดตามความคืบหน้าคดีนี้จากสำนักงานตำรวจแห่งชาติ               โดยทางผู้บัญชาการตำรวจภูธรภาค 7 ได้ส่งหนังสือตอบกลับมายังมูลนิธิผสานวัฒนธรรม เป็นเอกสารที่ตช. 0022.173/2135 ลงวันที่ 30 มีนาคม 2558 พร้อมแนบบันทึกข้อความที่ ตช. 0022 (พบ) 63/ 632 ลงวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 มีเนื้อหาแต่เพียงว่า ทางพนักงานสอบสวนได้สรุปสำนวนสอบสวนเสร็จสิ้นแล้วและได้ส่งสำนวนสืบสวนสอบสวนเพิ่มเติมไปยังเลขาธิการสำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตในภาครัฐ (ปปท.) โดยปปท. ได้รับเรื่องกล่าวโทษนายชัยวัฒน์ ลิ้มลิขิตอักษรจากสถานีตำรวจภูธรแก่งกระจานมาตั้งแต่วันที่ 28 พฤษภาคม 2557 (คดีปปท.ที่ 2013/57)  ในหนังสือจากผู้บัญชาการตำรวจภูธรภาค 7 ขณะนั้นระบุว่าคดีนี้ทางตำรวจภูธรภาค 7 ให้ความสำคัญ เนื่องจากเป็นคดีที่คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติให้ความสนใจ … ประกอบกับมีพยานหลักฐานต่างๆ  ที่เกี่ยวข้องเชื่อมโยงในคดีที่จะต้องรวบรวมเป็นจำนวนมาก… และได้ส่งสำนวนการสืบสวนสอบสวนเป็นเอกสารจำนวน 364 แผ่นเพื่อรวมสำนวน

อีกทั้งประกอบกับข้อมูลที่เปิดเผยต่อคณะอนุกรรมการด้านสิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมือง คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติเมื่อวันที่ 29 มกราคม 2558 ว่าทางเจ้าหน้าที่ตำรวจ มีหลักฐานเชื่อได้ว่าไม่มีการปล่อยตัวนายพอละจี ในวันเกิดเหตุตามที่เจ้าหน้าที่อุทยานแก่งกระจานกล่าวอ้างทั้งพยานสำคัญอย่างน้อยที่สุดสองรายก็ได้ยืนยันข้อมูลนี้   ดังนั้นเท่ากับภายใต้การกำกับดูแลของผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติมีข้อมูลที่เชื่อได้ว่ามีการบังคับให้บุคคลสูญหายจริงกล่าวคือการจับกุม ควบคุมตัวนายพอละจีโดยเจ้าหน้าที่ของรัฐแต่ปฏิเสธไม่ยอมรับว่ามีการควบคุมตัว

จากการติดตามกรณีการหายตัวไปของนายพอละจี แม้ว่าองค์กรสิทธิมนุษยชนทั้งในและระหว่างประเทศ หลายแห่งรวมทั้งจากคณะทำงานเรื่องคนหายขององค์กรสหประชาชาติและคณะกรรมการขององค์กรสหประชาชาติว่าด้วยการต่อต้านการทรมานได้ติดตามอย่างใกล้ชิด นั้นพบว่าสำนักงานตำรวจแห่งชาติได้การสืบสวนสอบสวนคดีการหายตัวไปของนายพอละจีหรือบิลลี่ รักจงเจริญป็นไปอย่างล่าช้า อาจแสดงให้เห็นถึงความไม่มีประสิทธิภาพและไม่เป็นอิสระ แม้เจ้าหน้าที่บางคนจะพยายามสืบสวนสอบสวน แต่อาจยังไม่ได้รับการสนับสนุนจากสำนักงานตำรวจแห่งชาติอย่างจริงจัง     

การส่งสำนวนไปที่ปปท. เป็นการดำเนินการที่เบี่ยงเบนประเด็นการสืบสวนสอบสวนที่เป็นสาระสำคัญของการคลี่คลายคดีคนหาย เลี่ยงการต้องปฏิบัติหน้าที่ราชการในการสืบหาบุคคลสูญหาย เพราะการสอบสวนของปปท.เป็นเพียงข้อหาปฎิบัติหน้าที่ไม่ชอบของเจ้าหน้าที่ ซึ่งคนละประเด็นกับการสอบสวนกรณีบังคับบุคคลให้สูญหาย   ทางมูลนิธิผสานวัฒนธรรมจึงขอเรียกร้องผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ (ผบตร.)รับผิดชอบต่อการสืบสวนสอบสวนที่ไม่เป็นผลนี้โดยการดำเนินการอย่างถึงเร่งด่วน อย่างจริงจังและสุดความสามารถในการคลี่คลายคดีการหายตัวไปของนายพอละจีหรือบิลลี่ พร้อมกันนั้นให้เปิดเผยข้อเท็จจริงจากสืบสวนสอบสวนกับญาติอย่างเป็นทางการเพื่อเคารพต่อสิทธิในการรับรู้ข้อมูลของญาติผู้เสียหาย

อย่างไรก็ดีการดำเนินการสืบสวนสอบสวนดังกล่าวอาจประสบกับความยากลำบากในการสืบหาพยานหลักฐาน อิทธิพลท้องถิ่น ความหวาดกลัวของพยาน ภูมิประเทศของสถานที่เกิดเหตุ เป็นต้น แต่เนื่องจากเจ้าหน้าที่ตำรวจเป็นกลไกสำคัญในกระบวนการยุติธรรมและเป็นที่พึ่งของญาติ เพื่อน และประชาสังคมทั้งในและต่างประเทศ อีกทั้งเป็นบุคคลผู้มีบทบาทสำคัญในการที่จะพิสูจน์ได้ว่าประเทศไทยมีความจริงใจ ในการใช้ศักยภาพของสำนักงานตำรวจแห่งชาติอย่างเต็มกำลังความสามารถในการคลี่คลายคดีสำคัญดังกล่าว

นอกจากนี้ จากคดีการบังคับให้สูญหายเช่นกรณีนายสมชาย นีละไพจิตร และกรณีนายบิลลี่ข้อจำกัดทางกฎหมายทำให้คนผิดยังคงลอยนวลญาติไม่ได้รับการเยียวยา  มูลนิธิผสานวัฒนธรรมเสนอให้รัฐบาลไทยต้องกำหนดให้กรณีมีการบังคับให้บุคคลสูญหายเป็นความผิดทางอาญาและแม้ว่าจะไม่สามารถพบศพของผู้สูญหายได้ก็ตามโดยเร็ว

ติดต่อข้อมูลเพิ่มเติม  พรเพ็ญ คงขจรเกียรติ มูลนิธิผสานวัฒนธรรม โทร 02-6934939



เวที Human rights defenders ‘day , Stockholm11046220_990945167583451_8929687721149725889_n

วันที่ 10 เมษายน  2558

คำกล่าวของ  Ms. Venja Calovic

เราทำงานเรื่องการต่อต้านการคอรัปชั่นรวมทั้งการสังเกตการณ์เลือกตั้งในประเทศ Montenegro  ในระหว่างการเลือกตั้ง มีข่าวว่าผู้หญิงเลียลูกหมาเป็นข่าวในหน้าหนังสือพิมพ์ว่าผู้หญิงคนนี้มีเพศสัมพันธ์กับสุนัก  มันเป็นฉันเอง  ข่าวนั้นเผยแพร่ 51 วันเป็นข่าวหน้าหนึ่ง  ไม่ใช่เฉพาะเกี่ยวกับฉันเท่านั้นคนทำงานและองค์กรที่ทำงานแบบฉันด้วย   หลังการเลือกตั้งชุมชนไม่พูดกันอีกเรื่องนี้ แต่ก็มีการรายงานใน EU ว่ามีปัญหาการซื้อเสียงในประเทศ Montenegro ประชาคมระหว่างประเทศให้การสนับสนุนโดยการต่อต้านและห้ามการเผยแพร่ข่าวลักษณะเช่นนั้นอีก

รู้ไหมว่าสิ่งที่ฉันทำคืออะไร จะต้องพูดอะไรบ้าง เพื่อรักษาศักดิ์ศรีของผู้หญิงนักต่อสู้อย่างเรา  จะพูดคุยอย่างไรกับประเด็นปัญหาที่เราให้ความสำคัญเช่นการคอรัปชั่น  การต่อต้านมาเฟียและอาชญกรรมต่างๆ ที่เกิดขึ้น  แต่กับข่าวลักษณะเช่นนี้ที่เกิดขึ้นกับฉัน  สิ่งที่เราต้องทำคือเราต้องยืนหยัดในการทำงานในประเทศ ตื่นทุกเช้าฉันคิด คิดว่าทำไมฉันไม่ถูกจับ ทำไมไม่ถูกทำร้ายไปเสียเลย  ทำไมเกิดข่าวลือแบบนี้กับฉัน    ถ้าฉันหยุด ถ้าฉันออกนอกประเทศ เพราะฉันได้รับทุน และความช่วยเหลือว่าจะให้ออกนอกประเทศ ฉันคิดว่าฉันบ้าหรือเปล่าที่ยังทำงานในประเทศของฉัน  แต่ถ้าฉันหยุดและเลิกคนอื่นๆ ก็เลิกด้วย พวกเขาก็จะชนะ  ไม่ว่าอะไรเกิดขึ้นขอให้ทุกคนเชื่อว่ามีคนเข้าใจพวกเรา และที่สำคัญคือทำงานในประเทศของเรา และขอบคุณทุกคนที่ช่วยสนับสนุนเราในการทำงานตลอดมา  เป็นผู้หญิงในประเทศของฉันมันไม่ง่าย  ฉันชื่นชมที่มีสาธารณะชนในประเทศฉันสนับสนุนฉัน แต่บางคนกลับบอกว่าฉันจริงๆ เป็นผู้ชาย ฉันอยากยืนยันว่าฉันทุกทุกอย่างนี้เพราะฉันเป็นผู้หญิง

Law and State Policy on Land and Forestry in Thailand _ English version

Some of the important Laws that affect the rights of the indigenous people are: Picture2 Picture1

1.Forest Act, 1941

The Forest Act is primarily concerned with the regulation of logging operations. As per Section 4 of this Act, a forest is defined as any land which had not been acquired by any person under the land code. Section 4 also defines forest product – as all products that naturally originated or were found in forests such as timber, plants, bird nests, honey, stones, charcoal etc. The Act regulates the logging of timber as well as collection of natural forests products by a system of licensing and payment of royalty. Under chapter 5 of the Act people can only use that forest land which was notified as ‘agricultural area’ by the authorities. Any person found to be in illegal possession of non-transformed and restricted timber is liable to imprisonment for up to 5 years or fine of 50,000 baht or both. Any person found to be in illegal possession of restricted forest produce is liable to imprisonment up to one year or fine of 10,000 bath or both. The Act also provides for seizure of any product made illegally out of restricted forest produce.

Thus in effect, through this law, the State assumed control over all land and natural resources. Land could either be privately owned or State owned. It also converted resources that have been gifted by nature, to ‘commodity’ the usage of which could be regulated by the State. The State completely ignored the rights of those people who had been living in these forests for generations, and whose life and livelihood was intricately linked with the resources that were available from the forests. Since such people did not have any title deed – occupation of land termed by them was illegal and they were also prohibited from making use of the forest produce.

The Act did not completely prohibit use of forest resources. Licenses could be obtained from the State for logging and collection of forest produce. However indigenous people did not have the organizational capacity to compete with commercial enterprises in obtaining such licenses. Moreover many of the indigenous groups were not even recognized as citizens of Thailand, so they did not have any legal status to even apply for a license.

2. National Park Act, 1961

The Minister of Agriculture is responsible for the execution of the Act. Under the Act, if the government finds that certain natural features of a land area should be maintained and preserved for the benefit of public education and pleasure, it may declare such land to ‘National Park’ land by a Royal Decree. A map showing the boundary lines of the determined area has to be annexed to such Royal Decree. The National Park land will also be surrounded by appropriate sign posts marking out its boundary.

To protect and maintain the National Park, the Act prohibits different kinds of activities within the national park area. Such activities include possession of land within the Park, engaging in slash and burn agricultural practices, collecting natural forest produce or taking in cattle within the park. It also prohibits any actions that may endanger wildlife, deteriorate or alter the natural resource. Any activity for benefit can be only carried out if a written permission has been obtained from the appropriate authority.

A person found to be violating the provisions of the Act can be evicted from the National Park. If the authorities find that any change has been made to the National Park, they may order the offender to remove such changes and restore the Park to its earlier condition. Also the offender is responsible for any expenses incurred by the authorities in restoring the condition of the Park.

A person found guilty of occupying National Park Land can be punished with imprisonment upto five years or a fine upto 20,000 baht or both. A person found guilty of collecting forest produce or allowing cattles to enter the national park can be punished with imprisonment up to one month and fine up to 1000 baht or both.

3. National Reserved Forest Act, 1964

Under this Act, definition of forest included mountains, rivers, canals, waterway, island, sea-shore – land that has not been acquired by anyone. The objective of the Act is preservation of forests, rather than regulating trade in forest products. The Ministry of National Resources and Environment has the authority to declare any forest to be a ‘national reserved forest’ under the Act, by issuing a regulation to that effect. Such regulation has to be accompanied by a map identifying the boundary of such national reserved forest. The copy of the regulation and the map has to be notified in an appropriate public place in the related districts. Also the boundary of such reserved forest has to marked out by appropriate signposts.

Under section 12: A person can claim rights over land in a national reserved forest area by making an application before the appropriate authority within 90 days from the ministerial regulation. If a request is not made within that period, then such person is deemed to have renounced his or her right or benefit.

Under section 13: the National Reserved Forest Committee is authorized to make necessary investigation into petitions filed under section 12. If the authorities find that the rights of the person have been affected, an appropriate compensation shall be paid to such person. Under section 16, a person can also apply for permission to live in the Reserved Forest Area, though granting of such permission depends on the procedures and conditions specified by the Director General and approved by the Minister. If any part of the forest area is found to have deteriorated, then permission can be given to continue living or utilizing such deteriorated forest area.

Chapter II of the Act prohibits any kind of activity within the Reserved Forest Area such as cultivation, logging or collection of forest produce. A person may do logging or collect forest produce after obtaining a license from the authorities.

This Act further erodes away the rights of indigenous people to their lands and resources. First it offers only monetary compensation for taking away their land resources. Money cannot compensate for the loss of security of life and livelihood which is offered by land and forest resources. The indigenous people have no other skills other than that of farming and when that is taken away from them, it becomes very difficult for them to earn a living for themselves.

The other problems associated with the Act is that many times villagers do not have any information that the area that they are living in has been declared as a National Reserved Forest, until it is too late. Usually the maps attached to such Declaration are very difficult to read and understand. As a result many villagers are not able to claim any rights.

The Act also assumes a formal equality of the indigenous people with the rest of the society, as it gives everybody a right to apply for licenses to use forest resources. However, first, many of the indigenous people have still not obtained citizenship status. Even if they have Thai citizenship it is not easy for them to comply with all the necessary requirements for applying for a license. Even if they do manage to submit their application, they have a very low chance of getting a license since the authorities have very strong biases against them.

4.  Wide-life Animal Preservation and Protection Act, 1992

 Chapter Six of the Act, gives authority to the Minister of Agriculture to declare any area to be a ‘Wild Animal Reserved Area’ to ensure the preservation of wild animals. This act which has often drawn comments that the life of animals is more valuable than that of indigenous people, lays down that down that no person can live or do any activity that is declared to be wild animal reserved area.

5. Cabinet Resolution 30th June 1998

This Cabinet Resolution gave some recognition to the rights of the people living in forests. As per this Cabinet Resolution, a person could reclaim his / her land by a two step process.

First, persons wanting to reclaim land have to prove that they had been living in the area before the Declaration proclaiming such area to be reserved or protected area was issued.

If a person can prove ownership or occupation as above, then the piece of land reclaimed has to pass through some tests such as

  1. The degree of the slope of land is not more than 30 degrees
  2. The land is not in an area that is deemed ‘sensitive’ by the forest department – such as: it is not home to any endangered species of wild life, or it does not have any natural features such as waterfalls, caves or springs.

In cases where the piece of land claimed by the person fails to pass these criteria, such person would be given alternative piece of land.

6. Royal Projects

Under these different projects, forest areas have been claimed for the purpose of reforestation and preservation. After claiming of land by these projects, some land is given to the villagers for housing purposes. Under these projects different kinds of farming activities are carried out. However these projects are dependent on the government for their budgets. So activity under these projects, and consequently benefit received by the local people are dependent on budget allocated by the government to these projects.



Get every new post delivered to your Inbox.

Join 1,460 other followers